Short Fiction : Single Man 1st : Stranger
Fiction Special for Christmas eve by [F]reeze
"คาเมะจัง....ไปเที่ยวกันมั้ย?...คืนนี้" เสียงสดใสของรุ่นน้องที่ทำงานถามขึ้น...ในขณะที่หน้าเรียวกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่.....ก็แน่สิ.....นี้ก็จะสิ้นปีอยู่แล้ว....อยากหยุดทั้งทีโดยไม่ต้องมีงานให้มานั่งสะสางทีหลัง.....
"นะไปกันเถอะ...ไปกันหลายๆคนสนุกดีออก..." รุ่นน้องยังคะยั้นคะยอไม่เลิก.....คาเมะก็อดที่จะนึกคราวก่อนไม่ได้....
กับคำที่ว่า "ไปกันหลายคนสนุกดีออก"....คำเชิณชวนที่ทำให้รู้สึกดี....แต่เอาเข้าจริงๆก็มีแต่เค้านั่งเหงาอยู่ที่โต๊ะคนเดียว....ส่วนคนที่ชวนนะเหรอ....ก็ออกไปสนุกกับแฟนของเจ้าตัวน่ะสิ
"เฮ้ออออ~" อยู่ดีๆนึกขึ้นมาแล้วก็ถอนหายใจ....จนคนที่ชวนก็งงเหมือนกัน....
"ทำไมอ่ะ....ไม่อยากไปไม่เป็นไรนะ....เดี๊ยวผมไปกับคนอื่นๆก็ได้" รีบแก้ตัวใหญ่...เพราะนึกว่าเค้าทำให้รุ่นพี่ลำบากใจ....คาเมะจ้องมองหน้าหวานของรุ่นน้องคนนี้....ที่ทำหน้าเบ่ๆจะร้องให้ยังไงไม่รู้....ไม่อยากรังแกเด็กซักเท่าไหร่หรอกนะ....เจ้าตัวเลยพยักหน้า....
"ไปก็ไป...." เท่านั้นแหละ.....คนชวนถึงกับยิ้มแป้นจะมากระโดดกอด....แต่ดีที่คาเมะห้ามไว้ซะก่อน............
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"หวัดดีเรียวจัง...รอนานมั้ย?" เสียงใสๆที่ตะโกนแข่งกับเสียงเพลงในแหล่งที่เที่ยวยามราตรี....ทักขึ้นอยู่ข้างหลัง....
"ไม่นานหรอก....ดื่มอะไรก่อนมั้ย?" เจ้าของชื่อหันไปยิ้มให้...แล้วลุกขึ้น...ให้คนมาใหม่ได้นั่งเก้าอี้ที่อยู่ติดกัน....
"เหรอ....อืมม...เราขอเหมือนเดิมนะ....แล้วคาเมะล่ะ?" ส่งยิ้มให้กับแฟนตัวเอง...ก่อนหันไปถามอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
"อืมเหมือนเดิมเหมือนกัน..." พูดขึ้น...พร้อมกับดวงตาเรียวมองไปบริเวณรอบๆ.....คู่รักหลายคู่ที่กำลังเต้นคลอเคลียกันบ้าง...ซบกันบ้าง....บ้างคู่ก็จูบแบบไม่แคร์สายตาใคร
"เฮ้ออ~" คนตัวเล็กที่อยู่ในเชิ้ตสีขาว...ถอนหายใจให้กับตัวเองอีกครั้ง...แต่ครั้งนี้บรรยากาศเสียงดัง...จนรุ่นน้องที่นั่งอยู่ข้างๆไม่ได้ยิน.....อยากเปลี่ยนคำพูดจัง...อยู่ๆก็รู้สึกไม่อยากอยู่ต่อแล้วล่ะ...ไอคลับเนี่ย....มาทีไร....คนตัวเล็กก็ปวดใจอยู่ทุกครั้ง....เพราะอะไรน่ะเหรอ...เพราะคลับเนี่ย....มันเหมาะกับคนมีคู่...คนโสดอย่างเค้าจะเหมาะอะไร.....กลับไปนั่งเล่นเกมส์ที่บ้านยังสนุกกว่าเยอะ......
จู่ๆโทรศัพท์เครื่องเล็กของรุ่นน้องเค้าก็แผดเสียงขึ้น...พร้อมๆกับสั่น....ให้เจ้าของรู้ว่ามีคนโทรมา.....เจ้าตัวแค่เห็นเบอร์ที่โทรมาก็ยิ้มไม่หุบเลยก่อนกดรับ....
"ฮาโหล....ฮิโตชิเหรอ...." กรอกเสียงแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดดังในคลับแล้วหันหน้าพูดกับคนที่กำลังอารมณ์เซงๆ
"เดี้ยวผมมานะ" พูดแค่นั้น...แล้วก็เดินหายไปกับกลุ่มคนที่กำลังเต้นตามจังหวะกันอย่างสนุกสนาน.....
"เฮ้อออ~ อยากกลับบ้านจัง" พูดกับตัวเอง....แล้วทาบตัวกับโต๊ะที่นั่งอยู่
"อ้าวว....ฮิโระหายไปไหนล่ะ?" เรียวที่เพิ่งวางเครื่องดื่มบนโต๊ะถามขึ้น
"โทรศัพท์น่ะ" บอกแค่นั้น.....มือเรียวก็กระดกแก้วที่มีแอลกฮอล์ผสมอยู่เข้าปาก
"อะไรของนายกัน....นี้เพิ่งมานะ....จะเมาเลยรึไง" เรียวมองคนที่หน้าซึมๆ.....จนอดที่จะพูดไม่ได้....
"เหงามากเลยเหรอ?...กับการที่ต้องอยู่คนเดียวน่ะ?.....บ้างครั้งชั้นก็อิจฉานายเหมือนกันนะคาเมะ"
ประโยคแปลกๆ...ที่เรียวพูดออกมา...จนคาเมะต้องหันหน้าไปมอง ว่า....นี้แกเมาหรือชั้นเมากันแน่?....
"มองอะไรเล่า....ชั้นก็เห็นแกเป็นแบบนี้ตั้งแต่เรียนอยู่มหาลัยแล้ว....จนนี้ก็จบมาได้6เดือนแล้ว...แกก็ยังเป็นแบบนี้อยู่" พูดแล้วก็จิบเครื่องดื่มต่อ
"แล้วแกจะอิจฉาชั้นทำไม?....ชีวิตรักแกกับฮิโระไม่มีความสุขรึไง?" คนถาม ถามอย่างสงสัย...ก็เพราะเค้าไม่ใช่เหรอ...ที่ช่วยติดต่อสองคนนี้ให้เป็นแฟนกันนี้ก็2ปีแล้วนะ....จะจบกันง่ายๆเหมือนกับคำทำนายที่ว่าคบ2ปีเลิกอย่างนั้นน่ะเหรอ?
"ป่าว.....ชั้นกับฮิโระน่ะ...มีความสุขดี....นายก็รู้ว่าหมอนั้นน่ะบอบบางขนาดไหน.....ชั้นอยากปกป้องเค้า" เรียวหันหน้ามามองเพื่อน...ด้วยสายตามุ่งมั่น....แล้วจึงพูดต่อ.....
"แต่ที่ชั้นอิจฉานายน่ะ...เพราะว่า....จุดที่นายยืนอยู่น่ะ....มันสูงไง....สูง....โดยไม่ต้องห่วงใคร...หรือ...แคร์ความรู้สึกใคร....ชีวิตแบบนี้น่ะ....นายไม่ชอบเหรอ?"
เรียวถามกับคนที่เอามือลูบแก้วใสที่ภายในมีเครื่องดื่มสีน้ำตาลเจือๆอยู่......คาเมะกำลังคิดตามคำพูดของเค้าอยู่....เรียวรู้.
"แล้วมันดีเหรอ?....ชีวิตแบบนั้นน่ะ?....นายพูดเหมือนกับว่า...นาย ไม่อยากแคร์ความรู้สึกของฮิโระอย่างนั้นน่ะ" คาเมะถามขึ้น
"ก็ไม่เชิงหรอกนะ...แต่นายลองคิดดูสิ....ถ้าพรุ่งนี้...ชั้นไม่ตื่นลืมตามาดูหมอนั้น....หมอนั้นจะรู้สึกยังไง.....เจ็บปวดใช่มั้ยล่ะ.....ชั้นน่ะ...ไม่อยากเห็นภาพแบบนั้นหรอกนะ...ชั้นถึงรู้สึกว่า...ชีวิตแบบนายน่ะดีแล้ว...."เรียวพูดแล้วตบหลังเพื่อน...คล้ายๆกับให้กำลังใจ.....
"เหรอ.....นายนี้รักฮิโระจริงๆสินะ....ไม่เสียแรงชั้นเลยที่ติดต่อให้....แต่ว่าเถอะนะ....ชั้นสงสัยอยู่อย่างนึงว่ะ" คาเมะหันหน้ามาถามเพื่อน....คิ้วเรียวสวยขมวดนิดหน่อยแล้วปากบางก็ถามประโยคที่เค้าสงสัยขึ้น
"แล้วไอจุดยืนที่นายว่าสูงเนี่ย....มันคืออะไร?" จบคำถามเท่านั้นแหละ....ใบหน้าคมก็ยิ้มนิด....แล้วหันมาบอกเพื่อนหน้าเรียวสวยว่า
"ก็คานไงล่ะ....สูงๆอ่ะ...." คาเมะได้ยินคำตอบจากเพื่อนที่เค้าคบมานานเท่านั้นแหละ.....ร่างบางก็นึกอยากเอาอะไรมาขว้างใส่ปาก....ให้หมาที่มันอาศัยอยู่ออกมา....ไม่น่าหลวมตัวกับมันเลย....รู้ๆอยู่ว่าเรียวน่ะมันปากหมา.....คาเมะยังไม่ได้ลงไม้ลงมืออะไร...เสียงใสๆของอุจี้ก็ทักขึ้นมาก่อน....แล้วตามด้วยร่างสวยทิ้งตัวลงมานั่งเก้าอี้ข้าง
"เดี้ยวฮิโตชิจะมานะ....ญาติผมเองน่ะฮะ...คาเมะไม่ว่าอะไรนะ"หันมาถามรุ่นพี่อย่างเกรงอกเกรงใจ......คาเมะเพียงยิ้มๆให้เหมือนเป็นเชิงบอกว่า....ไม่เป็นไรหรอก
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ร่างบางมองนาฟิกาที่ข้อมือ....เข้าวันใหม่แล้วสินะ....ตอนนี้เค้าก็ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียวเหมือนเดิม....ส่วนคนชวนน่ะเหรอ....ก็เริ่มเมาแล้วล่ะ....ถึงแม้ไฟสลัวๆและเต็มไปด้วยผู้คนที่มาคลายเครียดกันที่นี้....คาเมะก็ดูออก
ร่างสองร่างที่เต้นๆอยู่น่ะ...ไม่สิ..เต้นน่ะคนเดียวคืออุจี้...รุ่นน้องของเค้าส่วนอีกคนน่ะ...ไปประคองแฟนกับเป็นการ์ดให้เฉยๆ...คนตัวบางนั่งมองอุจี้ที่ตาหวานเยิ้ม....เต้นไปเต้นมาก็ซบอกเรียวซะงั้น....นึกแล้วก็อ่อนใจ.......
ขณะที่มือเรียวกำลังจะยกแก้วใสที่บรรจุน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม....จู่ๆก็มีเสียงคนทักขึ้นจนคาเมะต้องหันไปมองข้างหลัง
"ขอนั่งตรงนี้ได้มั้ยครับ" เสียงที่นุ่มลึกจนคาเมะเองก็อดที่จะใจสั่นไม่ได้....ก็ชายหนุ่มแปลกหน้าเล่นมาทักเค้า....ทั้งๆที่บริเวณแถวนี้ก็มีที่ให้นั่งตั้งเยอะ...ทำไมต้องมานั่งใกล้เค้าด้วยเล่า!
"อ่ะ...อืม...ได้ครับ" พยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงอนุญาต....แล้วร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนั่ง.........
ทั้งๆที่บรรยายากาศรอบตัวเสียงดังครึกครื้น.....แต่ทำไมคาเมะเองกลับรู้สึกเงียบ.....เงียบซะจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงแบบนี้นะ.....นี้เค้าสนใจผู้ชายแปลกหน้าที่นั่งอยู่ข้างๆเค้ารึไงนะ?.....
"มาเที่ยวคนเดียวเหรอฮะ?" ชายแปลกหน้าถามขึ้นโดยที่ร่างบางยังไม่ทันตั้งตัว....
"ฮะ?....ผมเหรอ?" ชายหนุ่มนึกภาพตัวเองออกเลยล่ะตอนนี้....หน้าตัวเองคงเอ๋อหน้าดูเลย....ไม่งั้นคนที่ถามไม่ยิ้มขำๆแบบนี้หรอก...
"ผมก็มาคนเดียวเหมือนกัน" ใบหน้าคมหันมาพูดยิ้มๆ....แล้วก็ยกแก้วเหล้าสีเข้มขึ้นดื่ม......
"เราไปต่อกันมั้ย?" จู่ๆชายแปลกหน้าก็โพล่งพูดขึ้น...ประโยคคำถามสั้นๆแค่นั้นล่ะ....มันทำให้คาเมะที่ยกแก้วดื่มอยู่ถึงกับจะสำลักน้ำออกมา....
"เอ่อ....เอ่อออ.....คือว่า...." คิ้วเรียวถึงกับขมวด....ใบหน้าที่ดูบ่งบอกอารมณ์ว่า....อะไรของคุณเนี่ย?!?
"ฮะๆ...โทษทีๆ...." ชายหนุ่มยังยิ้มหัวเราะด้วยใบหน้าที่อ่อนโยน....ไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลย
"ผมก็พูดไปแบบนั้นแหละ....มันคงเร็วไปหน่อยสินะ...ผมนี้ไม่ได้เรื่องเลย...ฮะๆ" หัวเราะให้กับตัวเอง....แต่คนที่นั่งข้างๆน่ะ....ไม่ได้หัวเราะไปด้วยหรอกนะ....นึกอยากด่ากลับผู้ชายคนนี้จริงๆ....เห็นเค้าเป็นอะไรเเนี้ย?.....
นึกอยากจะชวนก็ชวนแบบนั้นน่ะเหรอ....ตาบ้าเอ้ย!....แต่ทำไมความรู้สึกมันไม่ได้ขัดขืนอะไรเลยนะ....อย่าบ้านะคาเมะ....ผู้ชายคนนี้มาจากไหนก็ไม่รู้....อย่ายอมเชียวนะ....
"แต่ผมน่ะ....จริงจังนะ" คาเมะยังรู้สึกสับสนกับตัวเองอยู่ในใจ.....เหมือนกับ....ชายร่างสูงจะรู้ภาวะทางจิตใจนี้.....จึงพูดประโยคนี้ออกมา.....พร้อมๆกับสายตาที่ทำเอาคาเมะแถบละลาย.....
"โอเค!" ยังไม่ได้คิดอะไรทั้งสิ้น....ปากก็ตอบตกลงก่อนสมองจะสั่งการซะอีก......คำตอบที่ได้....ทำเอาร่างสูงก็แปลกใจไม่น้อย....ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มสดใสที่ดูเหมือนเด็กได้ของเล่นที่ถูกใจอีกครั้ง............
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
นี้เค้าไม่ได้ฝันใช่มั้ย?.....คาเมะที่นั่งอยู่ขอบเตียงนุ่มๆในห้องสูทหรูกำลังหยิกแขนตัวเอง.....นึกก่นด่าตัวเองในใจ....ทำไมถึงตอบตกลงไปแบบนั้นนะ!....บ้าจริงๆ......ตอนนี้ก็อยากเปลี่ยนคำพูดเป็นครั้งที่สองหลังจากหลงตัวไปกับอุจี้.....ร่างบางกำลังลุกขึ้นยืนเพื่อหนีออกจากห้องตอนที่ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่อยู่....แต่ไม่ทันซะแล้ว
เมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดขึ้น...แล้วชายหนุ่มที่คาเมะกำลังจะหนีออกมา......ก็เดินออกมาซะแล้ว
ชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมตัวสีขาว.....ผมที่เปียกน้ำลู่ติดกับใบหน้าคม....หยดน้ำที่กลิ้งไหลลงมา....กลิ่นชมพูและกลิ่นครีบอาบน้ำ....ภาพตรงหน้า....มันมีผลให้คาเมะถึงกับชะงัก...
"โทษทีนะ...ผมสระผมด้วยน่ะ...เลยนาน....คุณจะอาบน้ำก่อนก็ได้นะ....เดี๋ยวผมสั่งรูมเซอร์วิชหาชุดมาให้" ร่างสูงพูดไป....เช็ดผมไป.....
"อ่ะ...เอ่อ.....อืมมม" เหมือนเป็นมนต์สะกด....ขาเรียวก็ก้าวห้องน้ำไป....ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้คิดอยากจะหนีออกจากห้องสูทหรูนี้ไม่ใช่เหรอ?.....แล้วตกลงคืนนี้จะเป็นยังไงนะ....คาเมะยังนึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำ...ก็นี้มันเป็นครั้งแรกของเค้านี้หน่า....ครั้งแรกกับคนแปลกหน้า.......
::: To Be Con :::
