Short Fiction : Single Man 4th (Final) : Together
Fiction Special for Christmas Eve by [F]reeze
"คุณ........." คาเมะเพียงแค่เอ่ยเท่านั้น.....ก่อนคนตัวสูงจะเดินมาหา...
"ก็ผมไง....จุนโนะ...ทำไมต้องทำท่าตกใจอย่างนั้นด้วยล่ะ?" ยิ้มให้กับคาเมะน้อยๆ.....สายตามองใบหน้าเรียวของอีกคนที่มีคราบน้ำตา....ความผิดของเค้าเองซินะที่ทำให้สองคนนี้ผิดใจกัน.....
"มานานแล้วเหรอฮะ" คาเมะปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้ม...เหมือนไม่มีอะเกิดขึ้นทั้งนั้น......ทั้งๆที่เพิ่งจะทะเลาะกับเจ้านายของจุนโนะเมื่อไม่นานมานี้เอง
"ซักพักแล้วล่ะ" ยิ้มให้อีกครั้ง....เค้าก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงก่อนดี....ก็มันความผิดของเค้าเองนี้หน่า.....คนตัวเล็กนี้ก็น่ากลัวจริง....ตัวเล็กๆขาวๆ....แต่ทำไมถึงคุมจินได้อยู่หมัดแบบนี้นะ...เค้าได้ฟังจากปากจินก็แทบจะไม่เชื่อ......แล้วเสียงตบที่ดังมาจากโทรศัพท์นั้นอีก....นี้จุนโนะมาที่นี้คิดดีแล้วใช่มั้ยนะ....ที่มาช่วยจินเนี้ย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ห๊ะ!?.....โดนตบ" คู่รักทั้งอุจี้และเรียว....ต่างก็อุทานเสียงดัง....เมื่อได้ฟังคำเล่าจากปากจินที่นั่งก้มหน้าเสียใจอยู่
"ฮ่าๆๆๆๆ.....เพื่อนชั้นนี้มันก็ใช่ได้เหมือนกันนะเนี่ย" เรียวหัวเราะอย่างชอบใจหลังจากที่อึ้งตะลึงไปซักพัก....แต่ก็หัวเราะได้ไม่นานเมื่อโดนมือฟาดตรงที่แขน
"โอ้ย.....เจ็บนะฮิโระ" หลบแขนออกอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าจะถูกตีอีกครั้ง
"แล้วเรียวจังไปหัวเราะฮิโตชิทำไม.....เค้าออกจะน่าสงสารแบบนี้"อุจี้มองค้อนๆให้แฟน....ที่พยายามกั้นหัวเราะอยู่....ไม่ถึงคราวตัวเองน่ะไม่รู้สึกหรอก....เดี้ยวก็แกล้งซะหรอก....คนหน้าหวานคิดในใจ.....ก่อนจะถามญาติลูกพี่ลูกน้องตัวเอง
"แล้วฮิโตชิจะทำยังไงล่ะคราวนี้?" ทั้งที่ๆคิดว่าจะเข้าใจกันได้ซะแล้ว....ไม่น่ามาเสียเรื่องเพราะผู้หญิงคนเดียวเลย
"ไม่รู้....ชั้นยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงต่อ....คาซึยะไม่ยอมฟังชั้นเลย" จินก้มหน้า....ฝ่ามือปิดใบหน้าตัวเอง.....ความรู้สึกเจ็บที่ใบหน้า....ยังคงมีอยู่....แต่ถ้าเทียบความเจ็บที่คาเมะได้รับแล้ว....เค้ายังคงได้รับน้อยไปสินะ.....ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ด้วย.....จินไม่อยากที่จะสูญเสียคนที่เค้ารัก...และจะรักไปตลอด....หรอกนะ
"ก้มหน้าก้มตาแบบนั้น....แล้วไอเต่ามันจะกลับมารึไงพี่เขย" เรียวปากเสียยังคงพูดหยอกต่อ....
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะเรียว?" อุจี้ถามด้วยความสงสัย...เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว....รุ่นพี่เค้าก็น่ากลัวเป็นบ้าเลย
"ก็ต้องให้คาเมะมันพิสูทธ์สิ....ว่าจินน่ะ....ไม่ได้นอกใจ..." เรียวยิ้มนิดๆกับความคิดของตัวเอง.......ในเมื่อไม่เชื่อก็ต้องมาให้เห็นจริงๆกับตา....แล้วนื้วก็กดเบอร์โทรศัพท์คนที่กำลังเป็นทูฒเจรจาอยู่ตอนนี้
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เรื่องที่ผมพูดมาน่ะ....คุณอาจจะฟังดูเหมือนเป็นการแก้ตัวนะ.....แต่ผมอย่างให้รู้จริงๆว่าจินน่ะ....เค้าจริงจังกับคุณมาก....คาเมนาชิ"จุนโนะเล่าความจริงทั้งหมดให้คาเมะฟังตั้งแต่.....ความสัมพันธ์เค้ากับจินในฐานะของเพื่อนร่วมงานเท่านั้น.....แต่ดูเหมือนว่า...คนที่นั่งฟังเค้าอยู่ข้างหน้า....ก็ใจแข็งเหมือนกัน....แววตายังมองมาอย่างเย็นชาคล้ายๆกับว่า 'จะมาบอกผมทำไมล่ะ?'.....จุนโนะคิดแล้วก็อ่อนใจเหมือนกัน
"เค้าให้คุณมาพูดให้เหรอ?" ถามมาน้ำเสียงนิ่งๆ......เห็นมั้ยล่ะ....จุนโนะทายไม่ผิดเลย....ก่อนยิ้มเฝือดๆแล้วพยักหน้า....
"หมอนั้นจริงใจกับคุณจริงๆนะ" พยายามอีกครั้งนึง....ก็จุนโนะน่ะ...เรื่องตกลงธุรกิจอะไรก็ทำมาสำเร็จ...คงมีแต่ธุรกิจรักของจินนี้แหละ...ที่ไม่รู้ว่าจะหมู่หรือจา.....ยังพูดให้คนร่างบางคล้อยตามไม่ได้.....โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดังขึ้นมาก่อนซะแล้ว....จะเป็นใครไม่ได้นอกจากจินแน่ๆ....จุนโนะมองเบอร์ที่โทรมา
"ผม...ขอตัวแป๊บนึงนะ" แล้วร่างสูงก็เดินไปหามุมที่เงียบๆคุย
"เฮ้ย...โทรมาอะไรกันตอนนี้....นายนิใจร้อนจริงๆ" บ่นเสียงเบาๆเพราะกลัวเจ้าของห้องจะได้ยิน....
"เค้าไม่ยอมใช่มั้ย?" จินถามน้ำเสียงผิดหวังเต็มที่
"เฮ้ยๆๆ.....มันก็ไม่เชิงหรอก....นี้นายอย่ามาพูดน้ำเสียงแบบนี้จะได้มั้ยเล่า...มันกดดันชั้นนะ"
"ชั้นคงหมด...." จินยังพูดไม่จบ....ก็ถูกแย่งโทรศัพท์ไปซะแล้ว....จะเป็นใครที่ไหนไม่ใช่เรียว
"นายนี้ไม่ได้เรื่องเลย....ฮัลโหล่...จุนโนะ...นี้ผมนะ...เรียว" บ่นใส่คนที่ไม่ได้เรื่อง.....แล้วหันมากรอกเสียงให้อีกฝ่ายได้รู้
"นั้นสิ...มันน่ะอะไรก็เก่งหมด...ซื่อบื่อก็อยู่เรื่องเดียวนั้นแหละ" จุนโนะยังว่าสบทบต่อ....ทั้งๆที่จินไม่ได้ยิน
"นี่จุนโนะ....นัดผู้หญิงคนนั้นไว้กี่โมงน่ะ........อืมม.....ที่ไหน.....โอ้...ผมรู้ๆโรงแรมที่นั้นเค้กอร่อยนี้หน่า.....โอ้ยฮิโระเจ็บนะ" เรียวถูกตีโทษฐานนอกเรื่อง
"อืม....เข้าใจล่ะ.....เอาเป็นว่าให้ทำแบบนั้นใช่มั้ย?....โอเค....ได้...แล้วผมจะจัดการ....บอกไอหมูซื้อบื้อนั้นด้วยล่ะ....ว่าเลิกหง่าวได้แล้ว" พูดปิดท้ายแล้วกลับมานั่งที่โซฟารับแขกอีกครั้ง.....
"จะมาพูดอะไรอีกล่ะ?....." ใบหน้าเรียวหันมามองนิ่งๆ...น้ำเสียงเย็นชา....จนจุนโนะได้ยินก็ขนลุก.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"นายให้ชั้นมาที่นี้ทำไมกัน?" จินถามขึ้น....ในขณะถูกลากพาตัวให้มาห้องสูทที่จองไว้.....หลังจากที่เค้าเพิ่งประชุมกับลูกค้าเสร็จสิ้น...ด้วยใจที่ห่อเหี่ยว
"เชื่อพวกผมเถอะฮิโตชิ" ลากเข้าห้องมาได้อย่างทุลักกทุเล....ก็จินนะ....ทั้งสูงทั้งตัวใหญ่......แล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว.....จินกำลังหันไปเปิดประตูก็ต้องนิ่งเมื่อได้ยินเสียงหวานขัดมาซะก่อน
"สวัสดีคะ....คุณอาคานิชิ จิน.....ยินดีที่ได้ร่วมงานนะคะ" หญิงสาวตาน้ำขาว....ผมสีน้ำตาล....รูปร่างสูง....มองๆไปก็คล้ายๆกับลูกครึ่งญี่ปุ่นกับสเปน....ทักขึ้นด้วยสำเนียงญี่ปุ่นที่ชัดเจน...โค้งให้อย่างสุภาพ....
"สวัสดีครับ....ยินดีเช่นกันที่ได้ร่วมงาน" ร่างสูงถึงกับเหงื่อแตก...ก็เพราะตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งๆก็ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหรอ?....จะโทษเธอก็ไม่ได้ด้วยสิ....เพราะเธอไม่รู้อะไรเลย...จินปลดเนคไทที่ขับอยู่ที่คอให้คลายๆออกน้อยๆ....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บรรยากาศระหว่างทางจากที่พักของโรงแรม.....ประดับประดาไปด้วยไฟหลายหลายสี....ร้านค้าต่างๆพากันประดับตกแต่งต้นสน....และ...ป้ายโฆษณาที่ชักชวนคนที่เดินแถวนั้นให้เดินเข้าไปดู.....คู่รักหลายคู่ต่างจับมือเดินดูบรรยากาศของเทศกาลนี้กันอย่างเนื่องแน่
"ไม่กี่ช.มก็จะคริสมาสแล้วนะฮะ" จุนโนะพูดไปขับไปอย่างอารมณ์ดี....กว่าจะขอร้องกึ่งลากคนใจแข็งคนนี้มาได้ก็แทบตาย
"...................................."คาเมะไม่ได้ตอบอะไร......สายตายังมองออกไปนอกหน้าต่าง....ที่มีแต่ภาพของความสุข....ของทุกๆคน....ก่อนเหลียวหลังกับไปดูร้านๆนึง...ที่จุนโนะขับผ่านไป.....สถานที่เราเจอกันครั้งแรก....ถ้าตอนนั้นเค้าปฎิเสธ...ก็คงจะไม่เจ็บอย่างตอนนี้สินะ.....แต่ก็ขอบคุณคนๆนั้นจริงๆที่ทำให้รู้ความรู้สึกของคำว่ารักที่ไม่สมหวัง
"ถึงแล้ว" จุนโนะจอดรถที่หน้าโรงแรมหรู......แล้วหันมาพูดกับอีกคน....ที่ยังมีแววตาที่ไม่ต่างจากจินมากนัก....แววตาของความห่วงหา
"คาเมะ.....ที่ผมให้มาที่นี้....ผมอยากให้คาเมะเชื่อนะฮะ....ว่าจินบริสุทธิ์ใจจริงๆ....ไม่ได้คิด...หรือมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น....มันเป็นเรื่องของงานเท่านั้น" พูดหยุดดูท่าทีของคาเมะเล็กน้อย
ตอนนี้....คนตัวเล็กดูจะรับฟังอะไรๆ....มากกว่าตอนที่จุนโนะเห็นครั้งแรกซะอีก....แบบนี้ใช่มั้ยที่เรียวบอกว่า.....คาเมะกำลังคิดตามคำที่เค้าพูดอยู่.....แล้วคนตัวสูงก็พูดต่อ.....
"ที่หมอนั้นเย็นชากับคุณน่ะ....ผมไม่รู้หรอกนะ....ว่าหมอนั้นมันคิดยังไง....แต่คุณเชื่อมั้ย?....ว่าตั้งแต่จินพบคุณ....หมอนั้นก็แทบจะไม่ทำอะไรเลย....ค่อยแต่พูดชื่อคุณแทบทุกครั้งทุกเวลา....ให้ผมตามเช็คคุณทุกวัน.....ว่าคุณทำอะไรบ้างในแต่ล่ะวัน.....ซึ่งพอหมอนั้นรู้ว่าพักหลังๆนี้คุณซึมๆหมอนั้นก็อยากจะไปหาคุณทันที.....แต่นิสัยเสียของจินน่ะ....มีอยู่อย่างเดียว...ทั้งๆที่ถ้าจินรักใคร....ก็รักจริง....แต่ติดอยู่ว่า....หมอนั้นน่ะขึ้อาย...จนบ้างครั้งก็ไม่เคยแสดงออกว่ารัก....."จุนโนะเงียบไป......คาเมะก็เงียบเช่นกัน......
"คุณช่วยให้โอกาสเพื่อนผมหน่อยได้มั้ย?.....ช่วยสอนให้เพื่อนผมกล้าที่จะแสดงความรักออกกับคนที่มันรัก......ก็คือคุณ"สายตาที่มองคาเมะ....คล้ายๆกับเป็นการรอความหวัง.....ร่างบางพยักหน้าช้าๆครั้งนึง.....เพียงเท่านี้.....จุนโนะก็ยิ้มอย่างดีใจที่สุด.......
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ตกลงว่า.....คุณเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับบริษัทเป็นเวลา1ปีนะครับ....ส่วนโฆษณารายละเอียด...ผมจะบอกให้เลขาผมติดต่อกลับไปอีกที" จินในภาพของนักธุรกิจพูดอย่างคล่องแคล้ว
ชายหนุ่มสลัดภาพจินที่ดูซื่อบื้อ...และซึมๆออกไปอย่างสิ้นเชิง.....รอยยิ้มน้อยๆส่งไปให้ผู้หญิงที่จะเป็นนางแบบโฆษณาให้กับบริษัท
ตัวเองอย่างเป็นมิตร....พร้อมๆกับจับมือ
"คะ....ยินดีที่ได้ร่วมงานนะคะ.....ชั้นก็แอบชื่นชมคุณอยู่เหมือนกัน....ดีใจจริงๆคะ...ที่ได้ทำงานกับคุณ....ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ" ใบหน้าของสาวสวยยิ้มให้อย่างชื่นชม....
"ถ้างั้น.....ไม่มีอะไรคำถามอะไรแล้ว.....ผมว่าเรากลับกันดีกว่ามั้ยครับ" ร่างสูงรีบตัดบทอย่างรวดเร็ว...จนหญิงสาวหัวเราะนิดๆ
"มีนัดกับใครรึป่าวคะ?....จริงสินะคะ....นี้ไม่กี่ชั่วโมงก็จะเข้าวันใหม่แล้ว.....ดูท่าทางคุณอาคานิชิจะมีนัดฉลองคริสมาสกับคนพิเศษนะคะ" คนหน้าหวานยิ้มนิดๆอย่างน่ารัก....แต่มันก็คงจะน่ารักน้อยกว่า....คนที่จินอยากพบมากที่สุดตอนนี้....
"งั้นชั้นไม่รบกวนคุณแล้วล่ะคะ....เอาเป็นว่า....ถ้าชั้นมีปัญหาหรือข้อสงสัยอะไรเกี่ยวกับสัญญาฉบับนี้....เดี้ยวชั้นจะติดต่อคุณทากุจิเอง....งั้นขอตัวก่อนนะคะ" ก้มตัวขอบคุณเล็กน้อย
จินก็ลุกขึ้นยืนก้มให้เช่นกัน.....หญิงสาวไม่ได้ระมัดระวังอะไร....จึงได้ทำกระเป๋าถือที่ติดมาด้วยหล่น....ข้าวของในกระเป๋ากระจัดกระจาย....จนเจ้าตัวต้องก้มลงเก็บ....ซึ่งประตูห้องหรูก็เปิดมาทันที
คาเมะถึงกับค้างไปกับภาพตรงหน้า......ภาพที่จินยืนอยู่....แล้วมีหญิงสาวผมยาวนั่งหันหลังให้เค้า....ในขณะที่ตำแหน่งศีรษะของเธอ...อยู่ตรงตำแหน่งเดียวกับเป้ากางเกง......จินก็ไม่ต่างกัน.....ทั้งรู้สึกดีใจ.....และโมโหตัวเอง.....นี้เค้าทำผิดพลาดอีกแล้วใช่มั้ย.....ทั้งๆที่คาเมะมาที่นี้.......ร่างสูงรีบช้อนนางแบบให้มายืนในท่าที่ไม่ล่อแหลม
"ผมว่าคุณเก็บของท่านี้จะเหมาะสมกว่านะฮะ" บอกกับอีกคนแล้วรีบวิ่งตามคาเมะที่วิ่งหนีเค้าออกไปแล้ว
"คาเมะจัง.....เป็นอะไร?....ร้องไห้ทำไม?....แล้วจินล่ะ...จินอยู่ไหน?" อุจี้กับเรียว....ที่ยืนรออยู่หน้าลิฟท์ทักขึ้นอย่างตกใจ....ก็เค้าเพิ่งเห็นคาเมะออกมาจากในลิฟท์นี้ได้ไม่นาน...ไหงต้องมาเจออีกครั้งเร็วแบบนี้ล่ะ....ดูเหมือนว่า...อาการนิ่งๆตอนแรกที่ทั้งสองคนเห็นก็โล่งใจ.....จะไม่ใช่แล้วนะ
"หลบไป" น้ำเสียงดุๆ.....มองคู่รักสองคนที่ปิดทางไม่ให้ขึ้นลิฟท์.......บ้าจริงเรา....นึกด่าตัวเองในใจ.....ไม่น่าให้โอกาสหมอนั้นอีกรอบเลย....ถ้าไม่มามันก็คงจะดีกว่า....ถ้าไม่มา...ก็คงจะไม่เจ็บอยู่แบบนี้....ถ้าไม่รัก....มันก็คงจะดีกว่านี้ใช่มั้ย.....เสียงลิฟท์ดังขึ้นบ่งบอกว่า....ตัวลิฟท์นั้นมาถึงแล้ว.....คาเมะรีบเดินเข้าอย่างรวดเร็ว.....แต่ก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลง....คำพูดที่มาจากเพื่อนรักของเค้า.....มันทำให้ร่างบางถึงกับหยุดชะงัก
"ทำไมนายไม่เคยคิดที่จะไว้ใจคนที่นายรักบ้างเลยล่ะ?!"
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
บ้าจริง....ทำไมหมอนั้นมันพูดได้แทงใจดำอย่างนี้ล่ะ.....คาเมะที่เดินอยู่คนเดียว...ในย่านที่คู่รักหนุ่มสาวเดินกันอย่างพลุกพล่านในตอนนี้.....คิดอยู่กับคนเดียวในใจ.......ตลอดมาเค้าแถบจะไม่เชื่อใจจินเลยซักครั้ง....รู้แต่เพียงว่า....รักจิน.....แต่ไม่เคยเปิดใจเชื่อคนที่ตัวเองรักซักครั้งเลย.....อาจเป็นเพราะว่าเราเจอกันเร็วไป......มันเลยมีผลกับความคิดเค้าตอนนี้......แล้วทำไมจินต้องเย็นชากับเค้าด้วย.....ร่างบางนึกถามตัวเองในใจ.....แล้วเค้าก็ตอบตัวเองได้....ก็เพราะจินขึ้อายน่ะซิ....จินที่ไม่รู้จักกับวิธิแสดงความรักต่อหน้าคนอื่นๆ.....อันที่จริงแล้ว...จินแทบจะไม่ผิดเลยด้วยซ้ำ....คนที่ผิดน่ะ....น่าจะเป็นตัวเค้าตั้งหาก....ที่คิดโน่นตีนี้อยู่คนเดียว......ไม่รู้จักถามให้แน่ชัดซะก่อน.....แล้วเรื่องหญิงสาวที่คาเมะเจอเมื่อกี้ล่ะ.....จำได้ว่า...ก่อนที่เค้าจะขึ้นไป....จุนโนะก็พูดกระชับนักกระชับหนา...ว่าผู้หญิงคนนั้นน่ะ....เป็นแค่นางแบบที่จะมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับบริษัทจิน.....นี้เค้าอาจเข้าใจผิดอีกครั้งก็ได้....แต่พอนึกภาพนั้นที่ไร....ก็รู้สึกไม่ชอบใจ...หรือว่าเค้าจะหึงจิน
ร่างบางสลัดหัวกับความคิดของตัวเอง.....รู้สึกผิดกับตัวเองจัง.....ทำไมต้องเป็นคนแบบนี้ด้วยนะ.....น้ำตามันก็พาลจะไหล.....บรรยากาศหนาวๆ....กับเสียงเพลงคลอดนตรีบรรเลงเพื่อตอนรับเทศกาลคริสมาส....ไฟหลากหลายสี.....ดูๆแล้วถ้าเดินกับคู่รัก....มันก็เป็นบรรยากาศโรแมนติกไม่เบา
"เฮ้ออ~" ไอสีขาว....พ่นออกมาจากปากคาเมะ.....ถอนหายใจให้กับตัวเองทุกครั้ง.....ที่ความรู้สึกเหงาเริ่มเกาะกินหัวใจ.....กระชับอ้อมกอดให้แน่ขึ้น...เพื่อลดอากาศหนาว....เค้าทำพลาดไปแล้วล่ะ.....จินคงจะเกลียดเค้าไปแล้ว....เกลียดคนที่ไม่มีความเชื่อใจกับคนรัก....เกลียดคนที่ไม่รู้จักคิด.....เกลียดคาซึยะคนนี้แล้วล่ะ....เมื่อนึกถึงตอนนี้.....น้ำใสๆก็ไหลออกมาจากตาคู่สวย.....ทำไมเค้าช่างอ่อนแอแบบนี้นะ?....ทำไมต้องทำตัวงี่เง่ากับคนที่ตัวเองรักด้วย......
"ร้องไห้ทำไม....หืม~" น้ำเสียงที่อบอุ่น....กระซิบที่หูบาง....แล้วอ้อมกอดอันอบอุ่นที่คาเมะคุ้นเคยก็กระชับแน่นอีกครั้ง
"ผมขอโทษ" มีเพียงน้ำเสียงสะอื้น....ที่ดังมาอู้อี้มาจากอกจิน.....ร่างสูงยิ้มกับตัวเองอย่างดีใจ....ก่อนจะลูบหัวคนตัวเล็กที่กำลังซุกตัวอยู่กับอ้อมกอดของเค้าอย่างหวงแหน.....
"ผมก็ขอโทษเหมือนกัน" จินพูดขอโทษขึ้นบ้าง....ใบหน้าใสที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา.....เงยขึ้นมามอง...ด้วยความสงสัย....ก่อนจะเอ่ยปากถาม...ว่ามาขอโทษเค้าทำไม...นิ้วชี้ของอีกคนก็จรดที่กลีบปากบางก่อนซะแล้ว
"ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้......ขอโทษที่ทำให้รู้สึกเสียใจ.....ต่อไปนี้....คุณจะไม่มีน้ำตาเพราะผมแล้วล่ะ....ผมสัญญา..." นิ้วเกลี่ยน้ำตาที่ไหลกลิ้งลงมาแก้มใสช้าๆ...เบาๆ........
ใบหน้าหวานยิ้มให้กับคนตรงหน้า....ด้วยความรู้สึกที่เต็มด้วยความสุข....แล้วมือนุ่มก็สัมผัสที่แก้มของจินบ้าง
"เจ็บมากมั้ย?....ผมขอโทษนะ....ที่ทำรุนแรงแบบนั้น" แววตารู้สึกผิดเมื่อเห็นรอยแดงที่ใบหน้าคมเพราะฝีมือของตัวเอง.....
"ไม่เลย....ไม่เจ็บซักนิด" ส่ายหน้ายิ้มอ่อนโยนให้กับคาเมะ....แล้วโอบกอดอีกคนอย่างหวงแหน.....คาเมะก็เช่นกัน....กระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นมากๆยิ่งขึ้น
"ขอไออุ่นผมหน่อยสิ.....ผมหนาว" น้ำเสียงอ้อนๆของคนตัวเล็กดังขึ้น....จินอดที่จะยิ้มไม่ได้......
"อืมมม....นี้ไง.....อุ่นมั้ย" ร่างสูงกอดแน่นยิ่งขึ้น......ความรู้สึกที่สัมผัสจากอ้อมกอด.....รักเท่านั้น.....รักคนๆนี้เหลือเกิน
หิมะสีเงินเกล็ดขาวร่วงล้นโปร่ยปราย.....ความรู้สึกหนาวจนแทบขาดใจ....กับการเดินอยู่ตัวคนเดียว....ในปีก่อนๆของคาเมะตอนนี้....สิ้นสุดไปแล้ว.....เมื่อมีมืออุ่นของใครอีกคนสัมผัสอยู่ข้างกาย.....การกระชับมืออุ่นที่เต็มไปด้วยรัก......รอยยิ้มที่มีความสุข....และเสียงหัวเราะของคนสองคน........เสียงของหัวใจที่พร่ำบอกรักทุกครั้ง.....ความรู้สึกแค่นั้น.....ก็ทำให้อบอุ่นใจได้แล้ว
"ผมรักคุณนะคาซึยะ....รักคุณมานานแล้ว"
"ผมก็รักคุณเหมือนกัน....จิน"
:::...:::: Fin ::::....::::
บทส่งท้าย.....
ตอนนี้คาเมะนั่งอยู่ที่ปลายเตียงนุ่มอีกครั้ง....คล้ายกับเจอจินครั้งแรก....แต่ความรู้สึกและสถานที่ตอนนี้ช่างต่างกันเหลือเกิน......ดวงตาเรียวมองไปรอบๆห้องของคนรัก.....รู้สึกดีใจและประหม่าๆไปพร้อมกัน....หลังจากที่ดื่มด่ำกับบรรยากาศและแสงไฟหลากหลายสี...พร้อมกับรูปแบบที่ต่างสีสันไปแล้ว.....ทั้งสองก็ตัดสินใจมาที่บ้านของ
จิน.....เพราะคนตัวสูงห่วงว่า....อาการไม่สบายของคาเมะจะกลับมาอีกครั้ง....ทั้งๆที่คนตัวเล็กก็ปฎิเสธแล้ว....แต่ก็ต้องยอมมมา......
"จะอาบน้ำหรือเช็ดตัวดี.....เดี้ยวผมจะเตรียมให้" จินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำ.....มีเพียงผ้าขนหนูเท่านั้นที่พันส่วนล่างเอาไว้.....จนคนที่เห็นอายหน้าแดงแทน.....
"โทษทีๆ....ก็ผมชินนี้หน่า....." ร่างสูงเหมือนจะรู้ตัว...ยิ้มเขิลๆเกาหัวนิด....แล้วกลับเข้าห้องน้ำ....ใส่ชุดนอนให้เรียบร้อย....ออกมาจากห้องน้ำอีกครั้งพร้อมด้วยอ่างใส่น้ำ.....
"เอ่ออ....ผมเช็ดเองได้" คนตัวเล็กรีบปฎิเสธ....ก่อนลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปดึงอ่างของคนตรงหน้า.....
"ไม่เป็นไร....ผมจัดการให้" ไม่รอช้า.....จินก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาว....ออกที่ละเม็ดจนหมด.....ร่างบางที่เปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า....ช่างบอบบางเหลือเกิน.....ผิวขาวใสในเวลานี้....เจือไปด้วยสีแดง....เพราะพิษไข้....และความอาย.....
"อย่ามั่วแต่จ้องสิฮะ....ผมอายนะ" ร่างบางพูดขึ้นทันที....เพราะสายตาคมจ้องร่างเค้าอยู่นาน....
"อืมมม.....น่ารักจริงๆเลย" น้ำเสียงนุ่มๆ...พร้อมๆกับรอยยิ้มที่ยิ้มมาให้.....ก่อนมือใหญ่จะบิดน้ำจากผ้าขนหนูเนื้อนิ่ม...เช็ดลงที่ตัว.........
"เดี้ยวชั้นเอายามาให้ทานนะ" จินพูดหลังจากที่เช็ดให้เสร็จแล้ว....แล้วเจ้าของห้องก็เดินออกไปเพื่อหยิบยา.....
"เฮ้ออ~...นี้นายคิดอะไรเนี่ยคาเมะ?" ถามกับตัวเอง.......แล้วล้มตัวลงนอนกับที่นอนนิ่ม.....เตียงที่มีกลิ่นกายของจิน....รู้สึกอบอุ่นใจจัง.....กอดกระชับอ้อมกอดมากขึ้น....แล้วหลับตาพริ้ม......
"อย่าเพิ่งหลับซิ....ลุกขึ้นมาทานยาก่อน" เสียงของอีกคนดังขึ้นไม่นาน.....แล้วที่นอนก็ยุบตัว.......จินมองใบหน้าใส....ที่หลับตาพริ้ม......ใบหน้าในยามนิทราน่ารักไม่ต่างจากตอนที่เปลือกตาลืมขึ้นเลย.....
"ผมขอนอนก่อนได้มั้ยอ่ะ.....มันดึกมาแล้วนะ" น้ำเสียงอ้อนๆ....แล้วร่างบางก็ยังคงหลับตาพริ้มต่อ.....จินเห็นแล้วก็ยิ้ม.....ขนาดตอนไม่ค่อยได้เจอกัน....ยังทำให้เค้าบ้าได้.....นี้มาอยู่ให้เห็นใกล้ๆ.....ร่างสูงก็แทบคลั่งแล้ว......
"ไม่ตื่นเหรอ?.....คาซึยะ....งั้นผมจะป้อนคุณเองนะ" จินขู่ออกไป....แต่ก็ไม่ได้ทำให้คาเมะกลัวซักนิด......สายตาคมมองที่ปากบางกระจับน้อยนั้น.....ความรู้สึกอยากสัมผัส....และอยากแกล้งก็ตามมา....จินตัดสินใจหยิบยาเม็ดเล็กเข้าปากตัวเองแล้วตามด้วยน้ำ......ใบหน้าคมก้มลงสัมผัสกับกลีบปากบางสีเชอรรี่......ลิ้นชื่นส่งเม็ดยาเข้าไปในช่องปากโดยง่ายได้.....การป้อนยาแบบใหม่ที่คาเมะไม่เคยสัมผัส....คนที่ง่วงอยู่เมื่อกี้มองใบหน้าคมตาแป๋ว....
"อร่อยจัง.....ไม่ขมเลย" เหมือนเคลิ้บเคลิ้ม....พูดไปแล้วนึกได้ที่หลังว่าพูดเรื่องน่าอายแบบนั้นไปได้ยังไง.....แก้มใสแดงระเรื่อ.....จินเพียงยิ้มเอ็นดูนิดๆก่อน....เริ่มจูบอีกครั้ง......ความรู้สึกอยากรักเกิดขึ้น....มือใหญ่ค่อยๆปลดกระดุมอีกครั้ง...ทั้งๆที่เป็นคนใส่ให้ไม่ถึงช.ม.....ผิวขาวก็ปรากฎตรงหน้าอีกครั้ง....คาเมะเขยิบตัวนิดๆเพราะความเย็น......
"หนาวเหรอ?" ร่างสูงที่นอนคร่อมร่างบางอยู่ถามขึ้นเมื่อเห็นคนรัก.....กอดตัวเองเอาไว้......คำตอบที่ได้คือการพยักหน้าและสายตาหวานเยิ้มส่งมาให้.....เพียงแค่นั้น....ร่างสูงก็อดใจแทบไม่ไหว.....
"ผมขอได้มั้ย....คาซึยะ" ถามเป็นเชิงอนุญาต....ในขณะที่ริมฝีปากจูบประทับที่ซอกคอขาว......คาเมะอายเกินที่จะพูดอนุญาต....เค้าเพียงพยักหน้าให้อีกครั้ง......แล้วกลีบปากก็สัมผัสซึ่งกันและกัน......จูบที่หอมหวาน....จูบที่ล่อหล่อมเป็นคนเดียวกัน
มือใหญ่ลูบไหลผิวลื่นอย่างนุ่มนวล.....พร้อมๆกับจูบประทับไปทั่วร่างขาว....ร่อยรอยคล้ายกลีบกุหลาบสีแดง....หลักฐานความรักของคนทั้งสอง........
"เจ็บมั้ย?" น้ำเสียงที่ถามขึ้นอย่างนุ่มนวล....เมื่อนิ้วยาวของจิน....ค่อยๆแทรกเข้าไปในช่องทางนิ่มๆของคาเมะ......ร่างสูงอยากที่จะนุ่มนวลกับคนๆนี้....คนที่เค้ารัก...คนที่บอบบางเหลือเกิน...จนจินอยากที่จะถนอมและปกป้อง
"อืมม...." น้ำเสียงสั่นๆ....เครือๆนิดๆ....แค่นี้จินก็อยากที่จะหยุดความรู้สึกตัวเองแล้ว....แล้วค่อยดึงนิ้วออกจากช่องทางนี้ช้าๆ
"ผมไม่เป็นไร.....ทำต่อเถอะ....นะ" อารมณ์ข้างในของคาเมะก็มีไม่นอนเช่นกัน.....ร่างสูงก็คงเช่นกัน....เพราะหลักฐานที่คาเมะเห็นนะทำให้แน่ใจ....เปลือกตาปิดลงช้าๆ.....แล้วกัดริมฝีปากตัวเอง.....จินค่อยๆจูบเป็นการปลอบประโลม....
ช่องทางคับแน่น.....ที่ไม่เคยมาก่อน.....ค่อยๆชินมากยิ่งขึ้น.....ดังนั้น.....จินจึงเปลี่ยนจากนิ้วมือ...เป็นแกนกลางของตัวเอง.....ค่อยๆแทรกผ่านเข้าไป.....โดยไม่ลืมที่จะทาน้ำหล่อลื้นเพิ่อไม่ให้คนรักเจ็บมาก.....
"อึก!" ร่างบางเกรงเล็กน้อย.....เมื่อช่องทางนั้นถูกแทรกด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่า......น้ำตาไหลมาจากตาคู่สวยทั้งสองข้าง....แต่ก็ถูกลิ้นแดงเลียเช็ดให้......ลิ้นชิ้นจูบลิ้มรสความหวานที่อยู่ในกลีบปากนั้น.....อยากแบ่งเบาความเจ็บนั้นมาให้เค้าบ้าง
เมื่อคาเมะเริ่มชินแล้ว.....ร่างสูงก็กระแทกตัวเบาๆ....และหนักหน่วงยิ่งขึ้น....จนร่างบางที่อยู่ด้านใต้....มองอย่างค้อนๆ......จินยิ้มให้นิดๆก่อนปรับจังหวะ...ให้สอดคล้องกับคนรัก......สัมผัสรักที่สื่อให้กันนั้น....เต็มไปด้วยความดื่มดำ.....
ภายในห้องเต็มไปด้วยไออุ่นของคำว่ารัก.....ร่างกายของทั้งสอง....ที่แบ่งและเติมเต็มให้แก่กันและกัน.....ช่างมีความสุขนัก.....คู่รักต่างโอบกอดกัน....หลังจากมอบความสุขให้แก่กันและกันจบลง.....จินจูบหน้าผากของคาเมะอย่างปลอบโยน
"เจ็บมากมั้ย?" ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง...เพราะครั้งนี้จินรู้ดีว่าเป็นครั้งแรกของร่างบาง.....คาเมะเพียงส่ายหน้าช้าๆพร้อมๆกับยิ้มให้....จะพูดจริงๆก็เจ็บ....แต่ความเจ็บนั้นมันก็เจือไปด้วยความสุข....แบบนี้เค้าไม่เรียกว่าเจ็บหรอก
"จิน....."
"หืม~" ขานรับอย่างทันที่...ขณะที่นิ้วมือม้วนเส้นผมของคนที่อยู่ในอ้อมกอดเล่น
"ทำไมคืนนั้น...ถึงชวนผมง่ายๆแบบนั้นล่ะ?" คำถามที่มีอยู่มานานเอ่ยขึ้น....
"ไม่ง่ายเลยนะคาซึยะ....คุณอาจไม่รู้...ว่าผมเฝ้ามองคุณตลอด....ในเวลาสองปี" จินตอบคำถามนั้น....ซึ่งก็ทำให้คาเมะเงยหน้ามามองใบหน้าคมด้วยความสงสัย
"อืมม.....สองปีจริงๆ....ตั้งแต่คุณค่อยไปเป็นพ่อสื่อให้ฮิโรกินั้นแหละ....เห็นคุณครั้งแรก...ผมก็รู้สึกใช่มาตลอดเลยล่ะ....หลังจากนั้นก็ตามคุณมาตลอด...." ร่างสูงสารภาพมาอย่างหมดเปลือก....
"โห้....แล้วทำไมคุณไม่บอกผมล่ะ....ปล่อยให้ผมถูกไอเรียวล้อว่าขึ้นคานมาตั้งนาน.....ไหนจะทำท่าเย็นชากับผมแบบนั้นอีก" คาเมะพูดน้ำเสียงงอนๆ....จนจินอดที่จะกอดกระชับแน่นขึ้นไปอีก.....
"ก็ผมอายนี้หน่า.....ตอนที่จุนโนะบอกว่าคุณไม่สบาย...ผมก็อยากเข้าไปถาม....เข้าไปจับตัวว่าเป็นอะไรมากมั้ย?ใจแทบขาด....แต่ผมก็ทำได้แค่ดูคุณโดยผ่านกระจกรถมองข้างหลัง" น้ำเสียงที่รู้สึกผิดๆ....จนคาเมะอดที่จะยิ้มไม่ได้
"คุณนี้น้า~ จริงๆเลย"
"คาซึยะก็เหมือนกัน......วันหลังอย่าคิดคนเดียวรู้มั้ย?....ถ้าสงสัยอะไรก็ถามผมมาเลย....ผมน่ะไม่เคยคิดจะนอกใจคาซึยะซักครั้ง" สายตาทั้งสองประสานเข้าหากัน.....ความรู้สึกที่ติดค้างในใจจางหายไปปลิ้ดทิ้ง.....มีแต่เพียง
คำว่ารัก....ความเข้าใจ....และความไว้ใจกันและกัน......นี้คือของขวัญอันล้ำค่าที่สุดในคริสมาสปีนี้แล้ว......
"ผมชอบของขวัญนี้จัง" อยู่ๆจินก็พูดขึ้นมา...
"ของขวัญ?.....ของขวัญไหน?" คาเมะถามด้วยความสงสัย
"ก็ของขวัณกล่องนี้ไง....ของขวัณที่แซนต้าให้ผมมา" ฝ่ามืออุ่นๆค่อยๆเลือนผ้าห่มที่คุมผิวกายของร่างบอบบางอย่างช้าๆ....เหมิอนเด็กที่กำลังตั้งใจแกะกระดาษห่อของขวัญ.....เสียงหัวเราะดังประสานพร้อมกัน....และตามด้วยรสจูบที่หอมหวาน.....สัมผัสแห่งรัก
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"ทำไมหมอนั้นไม่รับสายนะ" เรียวบ่นอย่างหัวเสีย....ที่กดเบอร์คาเมะเท่าไหร่ก็ไม่มีสัญญาณ
"ก็เค้าปิดมือถือน่ะสิ....นี้นายไม่รู้รึไงว่ากำลังรบกวนคนอื่นตอนที่เข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่น่ะ" จุนโนะตอบให้อย่างเซ็งๆ....ก็เพราะตัวการคราวที่แล้วไม่ใช่เหรอ.....ที่ทำให้ทั้งจินและคาเมะก็แป๊กไปกันทั้งคู่........
จุนโนะยังจำได้ดีอารมณ์ของจินตอนนั้น....ที่หมอนั้นโทรมาปลุกเค้าตั้งแต่เช้า...แล้วให้ช่วยจัดการบอกนิตยาสารที่คาเมะทำงานอยู่ให้มาสัมภาษณ์จิน...ในคอลัมที่คาเมะทำอยู่......
"เข้าด้ายเข้าเข็มเหรอฮะ?" คนหน้าหวานที่นั่งกินเค้กเอ่ยเบาๆ......แล้วแฟนหนุ่มก็เขยิบตัวมาหา
"ลองบ้างมั้ยล่ะฮิโระ" สายตาเจ้าเลห์....ของเรียวมองมาให้....แล้วเสียงดัง ปั้ก! ก็ตามมา....จุนโนะก็อารมณ์เซ็งๆไป....คริสมาสทั้งที....ต้องมาฉลองในท่ามกลางบรรยายกาศของคู่รักแบบนี้....คิดแล้วก็เศร้าใจ
+:+:...:+:+ The End +:+.....+:+
