Short Fiction : Single Man 3rd : Misunderstand
Fiction Special for Christmas Eve by [F]reeze
"อาคานิชิซังช่วยเอียงซ้ายหน่อยครับ....อ๊า~...อย่างนั้นล่ะครับ" คุณยามาดะตากล้องประจำกองนิตยาสารบอกกับคนตัวสูงที่กำลังยืนตรงข้ามอยู่......การสัมภาษณ์ครั้งแรกของอุจี้เสร็จสิ้นแล้ว....ดังนั้นเจ้าตัวจึงนั่งมองญาติลูกพี่ลูกน้องที่กำลังเป็นนายแบบได้อย่างสบายใจ
"โอเค.....รูปสุดท้ายแล้วนะครับ...ช่วยทำหน้าที่คิดว่าฆ่าสาวๆให้หน่อยสิครับ" ตากล้องฝีมือดี....เปลี่ยนสายตาจากเลนต์มามองนายแบบ...ที่กำลังยิ้มน้อยๆ.....กับคำขอเชิงสั่ง 'รูปที่ฆ่าสาวๆ' ....แล้วร่างสูงก็เปลี่ยนท่าทางเล็กน้อย.....มือขาวค่อยๆปลดเนคไทที่คอออก...นิ้วมือปลดกระดุมจากต้นคอออกทีละเม็ด....จนเผยให้เห็นอกกว้าง....แล้วสายตาที่เย้ายวนก็มองไปข้างหน้า....ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวที่คาเมะยืนอยู่ด้วย.....ร่างบางถึงกับทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อตาเรียวรีสบสายตากับจิน.....ที่เหมือนจะมองมาที่เค้า.....ไม่ใช่หรอก....มันก็แค่งาน...แค่ทำตามคำสั่งของตากล้องเท่านั้น.....คาเมะพยายามหาเหตุผลร้อยแปดที่ไม่ให้เข้าข้างตัวเองว่าจินกำลังส่งสายตาเย้ายวนมองมาที่เค้าตอนนี้.....แต่ร่างบางก็อดที่จะมองตอบไม่ได้...ดวงตาสีนิล....ที่จ้องตรงมา...ให้ความรู้สึกเหมือนร่างกายจะถูกโลมเลียยังไงยังงั้น.....แต่ทำไมแววตานั้นมันก็เต็มไปด้วยความอบอุ่น....อ่อนโยนเช่นกัน....พอคิดมาถึงตอนนี้....คาเมะอดที่จะคิดถึงชายแปลกหน้า....คนนั้นไม่ได้........คนที่ยืนอยู่ข้างหน้านี้......เป็นคนๆเดียวกันหรือป่าวนะ?......คำถามผุดขึ้นมาในสมอง......ตอนนี้อยากถามให้รู้ดำรู้แดงไปเลย.....แล้วไหนจะชื่อของคนนี้อีก....ตกลง......คนๆนี้....ใช่จินหรือป่าว?.....จินที่โอบกอดเค้า.....ในคืนที่ร่างบางต้องการใครซักคนให้พึ่งพิง.....
"โอเค....เสร็จแล้ว...ขอบคุณมากครับ" คุณยามะดะเอ่ย...แล้วก็ก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์.....ส่วนนายแบบก็โค้งก้มขอบคุณเล็กน้อย
"คิดไงถึงทำท่านี้เนี่ย?" เสียงที่ดังมาจากข้างหลังของคาเมะ.....ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน....แต่เป็นเสียงเลขาส่วนตัวของจินนั้นเอง.....แล้วคนตัวสูงก็เดินผ่านหน้าคาเมะไป
"ก็คุณยามะดะเค้าให้ทำท่าแบบนั้นนี้หน่า" จินพูดยิ้มๆพร้อมกับมองหน้าคนที่กำลังยืนปิดกระดุมเสื้อเชิต....และผูกเนคไทให้ใหม่.....
"แล้วไงฆ่าได้มั้ยล่ะ?" จุนโนะถามเชิงประชด.....ทำอะไรของเค้า...ทำตัวเป็นเด็กไปได้....เสื้อยับหมด...นี้ต้องประชุมต่ออีกนะ....เลขานึกด่าในใจ
"ก็.....คิดว่า...ได้มั้ง" สายตาคมส่งไปยังคนร่างบางที่กำลังยืนมองคนสองคน....ที่ยืนแทบจะชิดติดกัน.....ที่มองเค้าด้วยสายตาเมื่อกี้....ก็เพราะจุนโนะสินะ....รู้สึกเหมือนมีเข็มนับร้อย...มาปักลงที่หัวใจ...เจ็บไปหมด.....ร่างบางเผลอกัดปากตัวเองไว้แน่นจนรับรู้กลิ่นคาวของเลือด.....มือขาวกำจนเป็นเส้นเลือด.....ความคิดว่าคนๆนี้คือจิน....ความหวังว่าคนนี้จำเค้าได้....ถอยหลังกลับไปเป็นศูนย์......คาเมะไม่รู้ตัวเองเลย....ว่าอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาเรียวรีทั้งสองคู่....มือเรียวค่อยๆปราดน้ำตาออก...แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ....โดยปฎิกิริยาทั้งหมดรับรู้โดยสายตาจิน......
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"โห้~ อยู่นี่เอง....ให้ผมหาซะทั่วเลย" อุจี้ทักขึ้นเมื่อเห็นคาเมะเดินออกมาจากห้องน้ำ
"มีอะไรเหรอฮิโระ?" ร่างบางถามด้วยท่าทางซึมๆ....รู้สึกปวดตานิดหน่อย....เพราะตัวเองเล่นร้องไห้มาตลอด....ตั้งแต่หลบทุกคนมา
"ไปกินข้าวกัน...แล้ว...คาเมะเป็นไรรึป่าว?...ทำไมตามันแดงๆยังงั้นล่ะ?" รุ่นน้องสังเกตเห็นอาการเงียบๆซึมๆแบบนั้นก็นึกเป็นห่วง.....
"ป่าวหรอก....ไม่ต้องเป็นห่วง" ยิ้มให้.....แล้วปรับสีหน้าเหมือนไม่ได้เป็นอะไร....เค้าไม่อยากให้ใครเป็นห่วงเค้าซักเท่าไหร่.....เพราะตัวเค้าอยู่คนเดียวมาตลอด...ไม่ชินนักหรอกกับความรู้สึกของความห่วงใย......แต่ตอนนี้ก็อยากเปลี่ยนใจเหมือนกัน.....คาเมะอยากได้รับความห่วงใย....จากคนๆนั้นบ้าง....คนที่สอนให้เค้ารู้จักกับความรัก...แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆแล้งๆ....เพราะคนๆนั้นน่ะเห็นคาเมะเป็นเพียงแค่ของเล่นเท่านั้นเอง
ทั้งอุจี้และคาเมะ....ต่างพากันเดินไปยังที่จอดรถ.....ร่างบางถึงกับหยุดชะงัก....แล้วอยากกลับไปนั่งทำงานเสร็จให้รู้แล้วรู้หรอด....ถึงแม้ตัวเองจะรู้สึกหิวข้าวเที่ยงบ้างแล้ว....แต่ก็คงจะรู้สึกดีกว่าที่จะต้องมาร่วมโต๊ะอาหารทานกับคนที่ไม่อยากเห็นหน้าตอนนี้มากที่สุด
"พอดีฮิโตชิเค้าอยากมาทานข้าวกับเราด้วยนะ...ไม่ว่ากันนะ"อุจี้หันหน้ามาถามคนที่เดินอยู่ข้างหลัง.....คาเมะถึงกับอึกอักเล็กน้อย....แต่ก็พยักหน้ายิ้มให้....ซึ่งมันขัดกับความรู้สึกของเค้าตอนนี้เหลือเกิน
"มาช้าจัง" จุนโนะมองนาฬิกาที่ข้อมือ....สำหรับคนนี้น่ะ...วินัย กับการตรงต่อเวลาน่ะสำคัญที่สุด
"โทษทีๆ....นี้ไงมาแล้ว....จุนโนะเนี่ยเจ้าระเบียบไม่มีเปลี่ยนเลยนะ" อุจี้พูดในขณะที่กำลังขึ้นรถยุโรปสีดำของจิน
"แน่นอน...ไม่งั้นชั้นจะคุมหมอนี้ได้อยู่เหรอ?" คนที่นั่งอยู่ข้างหน้า หันมาพูดกับอุจี้ที่นั่งอยู่ข้างหลัง...แล้วสายตาก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อย...เมื่อเห็นอีกคน
"นายไม่สบายรึป่าว?" จุนโนะถามคาเมะอย่างเป็นห่วง...เพราะสภาพร่างบางตอนนี้แทบจะดูไม่ได้เลย...ใบหน้าที่ขาวอยู่แล้ว...กลับซีดเซียวลง...ไหนจะตาสวยคู่สวย...ที่ออกจะแดงๆนั้นอีก
"ไม่หรอก....ผมสบายดี" คาเมะเพียงแค่ยิ้มๆตอบ....
"เห็นมั้ย?...ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวซักหน่อยที่คิดว่าคาเมะไม่สบาย" อุจี้พูดเสริมอีกรอบ.....ทั้งจุนโนะและอุจี้ต่างก็พากันให้ความสนใจกับคาเมะ....ยกเว้นก็แต่คนที่ขับรถนั้นแหละ.....จินที่แทบจะไม่สนใจจะหันมาดู...หรือซักถามอะไรเลย....การกระทำแบบนั้นล่ะ....ยิ่งทำให้...ทั้งร่างกาย...และจิตใจของคาเมะ....แย่ลงไปอีก.....นอกจากเค้าจะถูกลืมแล้ว....นี้เค้ายังถูกเมินอีกด้วยเหรอ?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เรียวคุง" เสียงสดใสของอุจี้ทักแฟนจากข้างหลัง....ก่อนเจ้าตัวจะนั่งข้างๆแฟน
"มาแล้วเหรอ" หันมายิ้มให้กับคนรัก.....แต่รอยยิ้มก็ลดลงมานิด...เมื่อเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาด้วย.... ทั้งๆที่อยากจะเดทกับอุจี้สองต่อสอง...ไหงยกกันมาซะเยอะอย่างนี้
"หวัดดีเรียว....ไม่เจอกันตั้งนาน" จินตบบ่าทักทายคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วอย่างสนิทสนม
"หวัดดีครับพี่เขย....สบายดีป่าวครับ?" เรียวยิ้มทักทายขึ้นบ้าง....จนจินอดที่จะขำๆไม่ได้กับปากคนๆนี้....บทจะดีก็ดี....แต่เวลาหมอนี้เอาจริงขึ้นมาก็น่ากลัวเหมือนกัน....
"อืมมม...ก็เรื่อยๆน่ะ" ตอบกลับแล้วนั่งเก้าอี้ตรงข้าม....โดยไม่สนร่างบางที่ยืนอยู่
"นี้สั่งอะไรทานกันก่อนซิ" จุนโนะที่นั่งข้างๆจินพูดขึ้นพร้อมกับมองรายการอาหาร....
"นั้นสิ....ผมหิวจะแย่แล้ว" อุจี้ที่นั่งตรงข้ามพูดเสริม....แล้วตาหวานก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่...ที่ยังตัดสินใจหาที่นั่งอยู่
"คาเมะจัง...มานั่งตรงนี้ก็ได้ฮะ" อุจี้เรียกรุ่นพี่แล้วตัวเองก็เขยิบเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆตัวเองให้.....ขาเรียวกำลังจะก้าวไปหา....แต่...เสียงนุ่มของอีกคนขัดไว้ก่อน
"นั่งตรงนี่ก็ได้.....นายจะได้ไม่ต้องเดิน" เสียงจินพูดขึ้น...แม้ใบหน้าจะจดจ่อกับเมนูอาหาร....ไม่มีการมองหน้า....หรือสบตากันซักนิด....ทุกคนบนโต๊ะเงียบกันหมด...บรรยายกาศช่างดูอึดอัดยิ่งนัก
คาเมะจึงต้องนั่งด้วยความจำเป็น......นี้เป็นครั้งแรก....ที่จินพูดกับเค้าด้วย....หลังจากที่พบกัน.....คาเมะไม่ค่อยเข้าใจกับความคิด....และการกระทำของคนๆนี้ซักเท่าไหร่หรอกนะ........
"เอ่ออออ....เออๆๆๆ....เราสั่งอะไรทานกันดีกว่านะ....ทุกคนคงจะหิวกันแล้ว" เรียวพูดขึ้น...เพื่อสร้างบรรยายกาศให้ดีขึ้น.....ทุกคนต่างก็ยิ้มๆพยักหน้าตาม.......มีเพียงคาเมะเท่านั้น....ที่ได้แต่นั่งก้มหน้าเงียบๆ....มือเรียวกำไว้แน่นอยู่ใต้โต๊ะ....รู้สึกอึดอัดใจ........แล้วร่างบางก็ต้องเงยหน้ามองคนร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยสายตาที่แปลกใจ.......เมื่อมือของเค้าถูกสัมผัสกับมือของอีกคน.....
ความอบอุ่น...โอนโยน....ความรู้สึกที่ถ่ายทอดมาจากมือนุ่มคู่นั้น.....จินไม่ได้สนใจใบหน้าเรียวที่หันมาหาเค้าซักนิด....คนตัวสูงยังคงพูดคุยกับคนอื่นๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ครั้นคาเมะจะฉุดมือออก...มือใหญ่ก็จับเอาไว้.....โดยไม่ปล่อย....พร้อมๆกับบีบกระชับมือเบาๆ....คล้ายๆกับเป็นการเอ่ยขอโทษ........นี้มันอะไรกัน......คำถามที่เกิดขึ้นในใจของคาเมะ....ถ้าไม่อยากสานต่อความสัมพันธ์ก็พูดกันมาตรงๆเลยดีกว่า.....อย่ามาทำแบบนี้....มันเหมือนกับการให้ความหวังกัน.....
มือสองคู่ที่จับกันไว้โดยไม่มีใครเห็น.....มีเพียงคนสองคนเท่านั้น....ที่ต่างเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน....
แต่เหมือนมีแผ่นกระจกบางๆที่กั้นระหว่างสองคนเอาไว้....จึงทำให้ความรู้สึกที่ทั้งคู่สื่อออกไป....ไม่ถึงใจกันซักที.....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
" ขอตัวก่อนนะ....เดี้ยวมา" คาเมะที่นั่งทานเงียบๆมานาน.....พูดขัดวงสนทนาขึ้น....แล้วดึงมือตัวเองให้หลุดจากพันธะ.....ซึ่งจินก็ปล่อยมือให้อย่างง่ายๆ....แล้วร่างบางก็เดินลุกจากโต๊ะไป
"นี้นายกำลังทำอะไรกันแน่?" เรียวที่ดูยิ้มสนุกเมื่อกี้นี้.....กลับพูดเบาๆ....ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมกับจินเพียงสองคน.....เค้าไม่รู้หรอก...ว่าทำไมคาเมะถึงมีอาการแบบนั้น....แต่ถ้าจะให้เดา....ก็คงเพราะคนที่นั่งตรงข้ามเค้านี้แหละ....เป็นตัวการ
"พูดอะไรของนายไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย" พูดบอกปัดไป....แล้วใช้ตะเกียบคีบเนื่อนุ่มเข้าปาก....
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เฮ้อออ~อิ่มจังเลยเนอะวันนี้" อุจี้ที่เดินนำก่อนใคร....พูดยิ้มๆแล้วเอามือตบท้องเบาๆ......
"ก็นายเล่นกินเอาๆแบบนั้น.....แล้วจะไม่อิ่มได้ไงล่ะ?"เรียวพูดขึ้น....ในขณะที่มือกว้างลูบผมนิ่มอย่างเอ็นดู
"อะไรล่ะ.....อย่ามาว่าคนอื่นหน่อยเลย... ตัวเองก็กินเอาๆไม่ใช่เหรอ" อุจี้เถียงกลับ...ใบหน้าหวานพองลมขึ้น......งอนกันอีกแล้ว....
"โห่คู่นี้....เดี๋ยวก็ดี....เดี้ยวก็ทะเลาะกัน" จุนโนะส่ายหน้าเบาๆ.....เห็นจนเบื่อแล้ว.....งอนๆกันอยู่...แป๊บเดียวก็คืนดีกัน.......แล้วคนตัวสูงก็หันมาถามร่างบางอีกคน
"แล้วคาเมนาชิกลับยังไงฮะ?....จะไปทำงานต่ออีกเหรอ?....ดูท่าทางยังไม่หายดีเลยนะ" จุนโนะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"ผมไม่เป็นไหร่หรอก....กลับไปทำงานดีกว่า" ยิ้มๆให้อีกคน.......แล้วสายตาก็มองแผ่นหลังกว้างที่เดินนำหน้าอยู่.....ไม่มีการเหลียวหลังมามอง....ไม่มีการไถ่ถาม....แล้วสัมผัสที่มือนั้นมันหมายถึงอะไร
"จะดีเหรอคาเมะ.....กลับบ้านพักผ่อนเถอะ.....เดี้ยวเรื่องงานให้หมอนี้จัดการให้ก็ได้......เอาเป็นว่า.....ฝากนายด้วยแล้วกันนะ" เรียวพูดให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ....หันหน้ามาหาจิน...ซึ่งร่างสูงก็พยักหน้าให้รับรู้โดยดี
มีแต่คาเมะเท่านั้นแหละ....ที่อึกอักๆอยู่......ทำไมจู่ๆเพื่อนรักของเค้าก็ปล่อยระเบิดมาให้แบบนี้ล่ะ.....ไม่รู้รึไงว่าถ้ากลับกับจินน่ะ....เค้าก็เหมือนคนนอก....ที่นั่งดูคู่รักอยู่ด้วยกันน่ะสิ....อย่างนั้นมันยิ่งไปสะกิดแผลให้เจ็บมากขี้นเข้าไปอีก
"โอเค......คาเมะไม่ต้องห่วงนะฮะพักผ่อนให้สบายๆ....เดี้ยวผมเคลียร์งานให้...."รุ่นน้องพูดยิ้มกว้างๆให้....แล้วขึ้นรถแฟน.....
"เฮ้ย! เดี้ยวก่อนดิ" ร่างบางที่เงียบมานานพูดขึ้น......แต่ไม่ทันซะแล้ว....เมื่อรถของเรียวออกตัวไปอย่างรวดเร็ว
"อะไรว่ะ?.....ให้กลับกับสองคนเนี่ยนะ" พูดบ่นๆกับตัวเอง....แต่มันก็เสียงดังพอให้อีกคนได้ยิน.....ใบหน้าคมที่นิ่งมานาน.....ยิ้มนิดๆ.....นิสัยเดิมออกแล้วสินะ(นิสัยโก๊ะๆ)
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"นี้เรียว....แบบนั้นจะดีเหรอ?...แล้วคาเมะจังจะไม่โกรธพวกเราจริงๆเหรอ?" คนตาหวานพูดแล้วหันไปมองแฟนที่กำลังขับรถอยู่
"อืมมม....ดีแล้วล่ะ.....นี้เป็นการตอบแทนบุณคุณหมอนั้นเชียวนะ" คนขับพูดตอบในขณะสายตามองไปยังท้องถนนที่อยู่ข้างหน้า
"นั้นสินะ.....คล้ายๆตอนที่เรียวจีบผมเลย....รู้มั้ย....ตอนนั้นรุ่นพี่ใช้แผนแบบนั้น....ผมอ่ะรู้สึกอึดอัดแทบแย่...แต่ในที่สุดก็ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง"
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"จิน...วันนี้นายมีนัดประชุมกับลูกค้าตอนหนึ่งทุ่มนะ....ถ้าเป็นไปได้...ช่วยไปก่อนซัก10นาที....ชั้นไม่อยากให้พลาดงานนี้น่ะ" จุนโนะบอกคนที่กำลังขับรถอยู่......แล้วเจ้าตัวก็กดๆจิ้มๆ....บันทึกอะไรซักอย่างลงในปาล์มเครื่องนั้น....นั่งตั้งนานแล้ว.....คาเมะก็ได้ยินแต่สองคนนี้พูดเรื่องงานและงาน....มันผิดนิสัยของคู่รักกัน....หรือนี้เค้าจะคิดเอาเองว่า จินกับจุนโนะเป็นแฟนกัน....บ้าน่ะ...แล้วไอที่จับมือท่าทางเขิลๆอายๆตอนแรกล่ะ...ตอนนี้คาเมะสับสนความคิดของตัวเองอีกแล้ว.......ไหนจะท่าทีเย็นชาของจินที่พบกันตอนแรก......แล้วไหนจะตอนที่จับมือกันเมื่อกี้อีกล่ะ.....ยิ่งคิด...ก็ยิ่งปวดหัว.....ร่างบางยังคิดกับตัวเองในใจ.....อยู่ๆรถก็จอดที่หน้าตึกโรงแรม.....พร้อมๆกับจุนโนะก้าวลงจากรถ......
"โอเค....เดี้ยวชั้นจัดการเรื่องทางนี้ให้......นายก็ไปส่งคาเมนาชิเถอะนะ" คนตัวสูงบอกจินก่อนจะเดินออกไป......คาเมะถึงกับเหวอ....จะให้เค้าอยู่สองต่อสองเนี่ยนะ....ยังไงๆเค้าก็ยังไม่พร้อม
" เอ่อ..."
"นั่งข้างหน้าดีกว่ามั้ย?" เสียงที่ประสานพร้อมกัน.....แต่จินพูดจบประโยคก่อน.....ร่างบางนิ่งซักครู่แล้วเปิดรถเพื่อย้ายมานั่งข้างหน้า....ทั้งๆที่ในใจอยากจะบอกว่า 'ไม่ต้องไปส่งผมก็ได้....ผมกลับเองได้'.....รถยังไม่ออกตัวดี....จุนโนะที่เดินเข้าโรงแรมก็วิ่งมาหยุดรถไว้ก่อน
"มีอะไร?" จินเป็นหน้าต่างรถทางด้านคาเมะ....แล้วโน้มตัวมาถาม....คาเมะได้แต่นั่งทำตัวลีบติดกับเบาะรถ....
"โทษทีๆ....ไอที่นายให้จองโรงแรมเพื่อดูตัวอะไรน่ะ.....ยังคอนเฟริมอยู่รึป่าว?....ชั้นจะได้จัดการเลย" จุนโนะถามขึ้นอย่างหอบๆเล็กน้อย
"อืม" พยักหน้าแค่นั้น.....แล้วรถคันหรูก็ออกตัว.......
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ท้องถนนในกรุงโตเกียวตอนนี้.....ดูจะติดขัดเหลือเกิน...เมื่อเวลานี้เป็นเวลาที่ทุกคนต่างก็เร่งรีบ.....ภายในรถไม่เงียบมากนัก....เพราะร่างสูงเลือกที่จะเปิดเพลงคลอเบาๆ...เพราะเค้ารู้ดี...ว่ายังไงๆคนร่างบางนี้....ไม่มีท่าทีที่จะคุยกับเค้าเลย.....ดังนั้น....การนั่งเงียบ....กับบรรยายกาศเงียบๆ....บางครั้งมันก็ทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน.....ไม่ใช่จินคนเดียวหรอกที่คิดแบบนั้นคาเมะก็เหมือนกัน
ร่างบางพยายามตัดสินใจตั้งนาน....เพื่อรวบรวมความกล้าเพื่อถาม.....ไหนๆก็ไหนๆแล้ว......อยากรู้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย.....เป็นโสดก็มานาน....ถ้ามันจะแป๊กอีกคนก็ไม่เป็นไร....เอาว่ะ! คาเมะคิดในใจ
"ตกลงคุณน่ะ....ชื่ออะไรกันแน่?....ฮิโตชิ....หรือว่าจิน" คำถามแรกเอ่ยขึ้น.....เพื่อสร้างความแน่ใจให้กับร่างบาง
"ผมเหรอ?" ใบหน้าคมหันมาถาม....ชี้ๆที่ตัวเอง.....คาเมะอยากจะตะโกนออกไปจริงๆว่า....ว่าเออ...นายนั้นแหละ....แล้วจะให้ชั้นไปถามหมูตัวไหนเล่า....นั่งกันอยู่สองคนแบบนี้.....แต่ก็ต้องระงับอารมณ์แบบนั้นไว้
"อืมม.....ใช่คุณนั้นแหละ"
"ฮิโตชิ......แล้วก็.......จินไงล่ะ" ใบหน้าคม....หันมามองคาเมะเมื่อพูดชื่อตัวเองจบ.....นั้นไงๆ...นายจริงๆด้วย...คาเมะนึกลุ้นในใจ...ก่อนลุยคำถามต่อ
"งั้นนายก็ใช่สินะ" คนตัวเล็กก้มหน้าพูดเล็กน้อย......ความรู้สึกดีใจ...และเสียใจ....มันก่อพร้อมๆกัน....ดีใจที่เป็น จิน....และเสียใจ....ที่เค้าเย็นชากับเรา
"เพิ่งจะรู้รึไงกัน....ผมน่ะรอให้คุณทักก่อนตั้งนานนะ"
"อะไรกัน....จะให้ผมทักก่อน?....นี้คุณจะบ้ารึไง.....พอผมตื่นมา....คุณก็เล่นหายไปเงียบๆ...บอกซักนิดก็ไม่มี...ให้แต่ชื่อกับโน๊ตเขียนเอาไว้....แล้วจะให้ผมทักก่อนเนี่ยนะ....คิดว่าตัวเองเป็นซินดอร์เลล่ารึไง!?" น้ำเสียงกึ่งๆโมโห....กับความคิดคนนี้.....เผื่อเค้าทักคนผิด....คาเมะจะไม่น่าแตกซะเหรอ?....แล้วท่าทีที่ตัวเองทำก็เย็นชาใส่เค้าขนาดนั้น...ใครล่ะที่จะกล้า
"ขอโทษๆ....ที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี" พูดแล้วประคองมือนิ่มๆมาจับเอาไว้.....จนเจ้าของมือถึงกับหน้าแดง....
"คิดว่าทำแค่นี้แล้วมันจะช่วยให้ผมหายโกรธง่ายๆรึไง......คุณรู้มั้ยว่าคุณน่ะ.....ทำให้ผมเจ็บมากเลยนะ"
"เรื่อง?"
"ก็เรื่องเลขาคุณไงเล่า....แล้วก็ที่ทำตัวเย็นชากับผมด้วย.....ซื่อบื่อที่สุด" ประโยคหลังคาเมะเพียงเอ่ยเบาๆ....แต่มันก็ดังพอให้จินได้รู้......ใบหน้าคมยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเอือมตัว.....มาสัมผัสริมฝีปากของอีกคนที่เค้าคิดถึงมานานจูบที่หอมหวาน....และยาวนาน.....สัมผัสที่นุ่มนวล....และเจือไปด้วยความอบอุ่น......ความรู้สึกที่แทบจะหลอมเข้าไว้ด้วยกัน....แต่แล้วก็มีเสียงโทรศัพท์ดังแทรกมาเสียก่อน.....แต่จินก็เลือกที่จะสัมผัสความหอมหวานจากกลีบปากบางสีแดงระเรื่อนี้ต่อ......คาเมะเพียงขัดขืนไม่นาน.....เจ้าตัวก็คล้อยไปกับรสสัมผัสนั้นด้วย
[R~R~R] เสียงที่ดังอย่างต่อเนื่อง....เหมือนไม่มีท่าทีที่จะหยุด......แล้วจินก็ต้องถอนริมฝีปากออกด้วยความรู้สึกที่เสียดาย...
"หายเจ็บรึยัง?...หืม~...." น้ำเสียงนุ่มกระซิบที่ใบหู....รอยยิ้มที่อบอุ่น.....เพียงแค่นั้น....คาเมะก็ก้มหน้างุดด้วยความอาย.....จินยิ้มน้อยๆก่อนเปิดspeaker คุยกับเลขา....เพื่อความบริสุทธิ์ใจ
"ทำไมนายรับช้าจัง" เสียงบ่นของจุนโนะแทรกขึ้นมาทันทีที่เปิดรับสาย
"แล้วนายโทรมาทำไมล่ะ....ไม่รู้เรื่องเลย" ต่อว่าอีกคนเช่นกัน....ในขณะที่มือกว้างสัมผัสจับแก้มใสที่แดงระเรื่อเล่น
"เรื่องที่นายดูตัวผู้หญิงคนนั้นน่ะ.....ชั้นจัดการจ้องห้องไว้เรียบร้อยแล้วนะ....ไงนายก็มาหาเค้าได้เลย...คืนนี้" จบประโยคเพียงเท่านั้น.....หน้าเรียวที่ก้มเกือบจะชิดอก...ถึงกับเงยมองหน้าอีกคน.....ผู้หญิงคนนั้น....ผู้หญิงคนไหน?....ใครกันแน่ที่เป็นตัวจริงของนาย......คำถามที่สื่อมาจากแววตานั้น....ความรู้สึกที่สับสน....และเจ็บปวด....มือที่จับกุมกันอยู่...ค่อยๆดึงมือออกที่ล่ะน้อย.....แล้วเปิดประตูรถ....
"เดี้ยวคาซึยะ" คนตัวสูงรีบฉุดมือกลับมาอย่างรวดเร็ว......แต่คราวนี้ต่างจากการจับมือครั้งแรก....เมื่อเจ้าของมือนุ่มสบัดอย่างแรง....ใบหน้าที่โกรธจัด....แววตาที่ผิดหวัง.....
"ชั้นไม่น่าเลย....ไม่น่ารักคนอย่างนายเลย"น้ำเสียงนิ่งๆจนคนฟังรู้สึกใจหาย.....คาเมะพูดพร้อมสบัดมือให้หลุด....แต่ยิ่งสบัดเท่าไหร่....เหมือนจะแน่นยิ่งขึ่น....
"ฟังผมก่อนซิคาซึ"
"ไม่ฟัง! ผมไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น.....ปล่อยผม" พูดขัดขึ้นแล้วจะก้าวออกจากรถ....จินพยายามจับมือนั้นให้แน่นที่สุด....
"ปล่อยผมเถอะ....อาคานิชิ....ผมไม่ใช่ของเล่นของคุณที่คิดอยากจะเล่น....หรือปั้นหัวผมตอนไหนก็ได้" น้ำเสียงที่นิ่งๆ....ทั้งๆที่ร่างบางพยายามกักกั้นน้ำเสียงไม่ให้สะอื้น....
"มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ....ช่วยฟังผมบ้างสิคาซึยะ....หันหน้ามาพูดกันก่อน"จินพูดอย่างใจเย็น....พยายามที่จะเอือมตัวไปปลอบประโลมคนตัวบางอีกครั้ง......แต่แล้วสิ่งที่ได้รับ...กลับมีเพียงแค่การถอนตัวเพื่อขัดขืน.....
จินที่เก็บอารมณ์ได้ดีที่สุด....ฟางเส้นสุดท้ายขาด.....ร่างสูงใช้แรงดึงคนที่กำลังก้าวออกจากรถให้กลับมานั่งที่เดิม....นิ้วชี้กดสัญญาณล็อครถอัตโนมัติทันที......
"ปล่อยผมเดี้ย....อุ๊บ....อืมมม...อืมมม" ไม่ทันที่จะอาละวาด....กลีบปากก็ถูกสัมผัสอีกครั้ง.....ลิ้นชื้นพยายามแทะเล็มริมฝีปากหวาน.....แต่ไม่ทันที่จินจะได้ชิมรสสัมผัสนั้นก็ถูกฟันขาวของคาเมะกัดเข้าให้....แล้วคนตัวเล็กก็ผลักอกกว้างอย่างแรง ตามด้วยมือที่ฝาดลงกระทบหน้า
เพี้ย!!!
ม่านตาเต็มไปด้วยน้ำตา.....ดวงตาเรียวรีมองจิน......ความผิดหวังสื่อออกมาให้เห็นอย่างไม่ปิดบัง.....มือขาวเช็ดริมฝีปากของตัวเองอย่างแรง
.....ฉาบฉวย....
จินเห็นเค้าเป็นคนง่ายๆกันหรือไง?.....คาเมะไม่อยากที่จะทนกับสภาพแบบนี้แล้ว......เค้าตัดสินใจปลดล็อคประตูรถแล้วก้าวออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว.....
คนร่างสูงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็ไม่ต่างเหมือนกัน......นี้เค้าทำอะไรลงไป....ทำให้คนที่เค้ารัก....เจ็บอีกแล้วใช่มั้ย.....ใบหน้าคมก้มวางลงที่พวงมาลัยรถ.......
กลับมาเถอะคาซึยะ....ขอร้อง....มันไม่ใช่อย่างที่นายคิด....ช่วยกลับมาเถอะ....มาฟังคำสารภาพชั้น....ที่ไม่ใช่คำแก้ตัว.........
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
คาเมะไม่รู้ตัวหรอก....ว่าเดินมาถึงบ้างตัวเองได้ยังไง.....ใบหน้าเรียวใส....เต็มไปด้วยน้ำตา....นี้เค้าเป็นคนเจ้าน้ำตาตั้งแต่ตอนไหน?....ชีวิตที่อยู่เพียงโดดเดียว....ไม่เคยสัมผัสซักครั้ง...กับคำว่ารัก...แต่พอสิ่งนั้นเข้ามาในชีวิตแล้ว....ทำไมมันไม่หอมหวานอย่างคนอื่นเค้าบอก.....เจ็บ...จนจิตใจข้างในมันด้านช้า....รู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่ตามหามาทั้งชีวิต.....เพิ่งจะรู้ก็วันนี้...บางครั้งการอยู่คนเดียวคงจะดีกว่า...
ร่างบางเดินออกจากลิฟท์....ขาเรียวถึงกับหยุดชะงักเมื่อเห็นอีกคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก่อนแล้ว......
"ผมขอคุยกับคุณหน่อยสิ....เรามีเรื่องที่ต้องพูดกัน"
::.. To be con ..::
