Short Fiction : Single Man 2nd : See you again
Fiction Special for Christmas Eve by [F]reeze
[ R~R~R]
เสียงนาฬิกาปลุกในมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นจากมุมใดมุมหนึ่งของห้องนี้.....
คนตัวเล็กที่ซุกหน้าใสอยู่กับหมอนใบนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างงัวเงีย
"เช้าแล้วซินะ" พูดกับตัวเอง....แล้วขยี้ตาเรียว....บิดขี้เกียจนิดหน่อย.....เมื่อคืนก็แทบจะไม่ได้นอนเลย.....
"เมื่อคืน! "พูดกับตัวเองอย่างตกใจ..ตาเรียวเล็กถึงกับเบิกกว้าง......นึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้....แก้มใสก็แดงระเรื่อขึ้น....นิ้วมือสวยยกมาทาบลงที่กลีบปากบาง.....ทำไมถึงให้ความรู้สึกดีอย่างนี้น่ะ.....ยอมรับเลยว่าชายแปลกหน้าคนนั้นอบอุ่นอ่อนโยนกับเค้ามาก.....ยิ้มให้กับตัวเอง...แล้วสลัดหัวตัวเองเบาๆ......
"ถ้าจะบ้าแล้วเรา" บ่นกับตัวเอง....แล้วจึงลุกจากเตียง....สำรวจรอบๆห้อง......
"อยู่ไหนของเค้าเนี่ย?" ขาเรียวเดินไปรอบๆห้อง....ทั้งห้องน้ำ...ห้องอาหาร....ห้องนั่งเล่น.....ไม่มีชายแปลกหน้าคนนั้นอยู่เลย...หาจนทั่วแล้วจนเจ้าตัวเองต้องกลับมานั่งซึมๆที่เตียงนุ่มอีกครั้ง.......จบแล้วสินะ.....ความสัมพันธ์แบบชั่วข้ามคืน.....หึ....นึกด่าตัวเองในใจ....คบง่าย...ใจง่าย...แล้วก็เลิกกันง่ายๆเป็นไงล่ะ......สมน้ำหน้าตัวเองมั้ยเล่า.....ไอเต่าหน้าโง่!
"เอ๊ะ!" จู่ๆก็ไปเหลือบสายตาไปเห็นกระดาษโน้ตที่อยู่บนหัวเตียง.....หัวใจที่แห้งเหี่ยว...กลับพองตัวขึ้นมาอีกครั้ง......มือเรียวจึงเอือมหยิบเพื่ออ่าน
"โทษทีนะ....ที่ผมไม่ได้ปลุกคุณ....เห็นนอนหลับสบายอยู่
ผมเลยไม่อยากรบกวน...ผมสั่งอาหารเช้าให้คุณไว้ด้วยนะ...
แต่น่าเสียดายจัง....ที่ผมไม่ได้นั่งทานเป็นเพื่อนคุณด้วย....
อย่าเพิ่งโกรธผมล่ะ....เรื่องเมื่อคืนน่ะ...ขอบคุณมากนะ....
ผมรู้สึกดีมากเลยล่ะ...หวังว่าคุณก็เหมือนกับผมนะ
ผมจะจำไปตลอด....ความรู้สึกแบบนั้น..สัญญา.....ผมจริงจังนะ"
จิน
"อะไรของเค้านะ?....เขียนแค่นี้น่ะเหรอ?....เบอร์ทงเบอร์โทรก็ไม่ให้....ตาบ้าเอ๊ย" ร่างบางรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย....คนที่เจอกันเมื่อคืน...แทบจะไม่บอกอะไรกับเค้าเลยนอกจาก....ชื่อ.....ที่เจ้าตัวพร่ำบอกให้เค้าเรียก
......"จิน"
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เมื่อคืนหายไปไหนมาน่ะ?....ชั้นกับฮิโระหานายกันแทบแย่....โทรไปก็ไม่รับ" เรียวถามอย่างหัวเสีย.....เมื่อคืนกว่าจะลากฮิโระออกจากพวกบ้าที่เอาแต่จ้องแฟนเค้าได้ก็แย่แล้วยังต้องมาตามหาเพื่อนรักอีกคนอีก....
"อ่ะ..เอ่ออ....เหรอ....แล้วพวกนายกลับบ้านกันกี่โมงล่ะ" ร่างเล็กพยายามเฉไฉไม่ตอบคำถามนั้น....จะบอกรึไง....ว่าถูกใจผู้ชายแปลกหน้า....ก็เลยตามเค้าไป....มีหวัง...โดนเรียวปากเสียเทศน์ให้ฟังแน่ๆ.....
"ก็คลับปิดนั้นแหละ....อ้าว....แล้วตกลงเมื่อคืนนายไปไหนยังไม่ตอบเลย" เรียวยังไม่เลิกถาม....จ้องหน้า คาเมะที่ซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว....
"ก็.....กลับบ้านน่ะ" ตอบสั้นๆง่ายๆ...พยายามหนีเรียวไปที่อื่น....ไม่อยากให้มันจับได้สักเท่าไหร่หรอกนะ....แต่จมูกหมอนี้น่ะไหวจะตาย
"อะไรๆ....กลับบ้าน....อย่ามาโกหกหน่า~ คาเมะ" สายตาคมมีแววหลอกล่อเพื่อนนิดๆ.....รอยยิ้มเจ้าเหล์นั้นอีก.......คาเมะเห็นแล้วก็ต้องยับยั้งอารมณ์ไม่ให้กระทำรุนแรงอะไร....หน้าตากวนโอ้ยที่สุด
"อะไรเล่า!....ก็กลับบ้านมานอนไงล่ะ...จะให้ไปไหน?!" ร่างเล็กพยายามหลบหลีก......พูดเสียงดังๆ....แกล้งอารมณ์เสียเข้าไว้....คาเมะ....จะได้หนีได้....ร่างบางบอกกับตัวเองในใจ
"เออๆๆ....กลับบ้านก็กลับบ้านว่ะ....แล้วนั้นมันรอยอะไร....อยู่บนคอนายน่ะ" ชี้ไปที่คอ....สายตาเชิงหยอกล้อ......คาเมะรีบเอามือตะครุบคอขาวตัวเอง.....หมอนั้นฝากรอยรักไว้เหรอ?
"มะ...ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ....ยุงที่บ้านมันกัด..เลย...เลยเกาน่ะ" พูดตะกุกตะกัก....แก้ตัวน้ำขุ่นๆ....เพราะก่อนออกจากห้องสูทนั้น...ก็ไม่ได้ส่องกระจกอะไรทั้งสิ้น...ไม่แปลกที่เรียวจะสังเกตเห็นง่ายๆ
"สงสัย...ยุงตัวนั้นมันจะรักนายมากซินะ....เล่นไซ้รที่คอแบบนั้น...แล้วนี้ตบมันรึป่าว?...หรือว่าปล่อยให้มันบินหนีไป" พูดไปยิ้มไปโดยไม่ได้คิดอะไร.....แต่ก็ทำให้คาเมะหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกไปแล้ว
"ไอเรียว!" ตาเรียวเล็กถึงกับจ้องเขม่น.....คนยิ่งหงุดหงิดอยู่ก่อนแล้ว....เจอประโยคนี้เข้าไปอีกยิ่งเจ็บ.....
"เฮ้ย!...อะไร!?.....เป็นอะไรน่ะคาเมะ" รอยยิ้มที่ใบหน้าหายไปปลิดทิ้ง......เมื่อเรียวเห็นหน้าเพื่อนรัก.....แดงกล้ำ....ดวงตาเรียวรีนั้นอีก......คล้ายๆกับคนจะร้องไห้......เรียวยังไม่ได้ถามอะไร.....คนตัวเล็กก็วิ่งหายไปซะแล้วจนเค้าอดที่จะสงสัยไม่ได้....พูดล้อนิดหน่อย...แค่นี้ก็จะร้องไห้เลยรึไง?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"คาเมะจัง....ไม่สบายรึป่าวฮะ?" เสียงนุ่มๆของรุ่นน้องทักขึ้นระหว่างเวลาทำงานเมื่อเห็นใบหน้าซึมๆของรุ่นพี่.......นี้ก็5วันแล้วซินะ....ไม่มีการติดต่ออะไรทั้งสิ้นจากชายแปลกหน้าที่ชื่อ 'จิน'.....คาเมะยังทำใจยอมรับไม่ได้เลยทั้งๆที่เค้าอยากจะลืมมัน....
"ป่าวหรอก....." หันไปยิ้มๆให้รุ่นน้อง.....ถึงจะบอกกับคนอื่นว่าไม่เป็นไหร่.....แต่ทุกครั้งก็รู้สึกปวดหนึบที่อกด้านซ้ายมาตลอด.....ร่างบางอยากที่จะลืมมันนะ....ความทรงจำที่หอมหวานครั้งนั้นน่ะ.....แต่ก็ทำไมได้สักที.....รอยรักที่ฝากไว้ยังไม่จางหาย....เมื่อเห็นทุกครั้ง...ก็เจ็บทุกครั้ง
ยิ่งแกล้งทำเป็นลืมเท่าไหร่.....ก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น.....ความรักใช่มั้ย?.....ตอนนี้คาเมะกำลังเผชิญหน้าอยู่กับความรักใช่มั้ย?.......ครั้นล้มตัวลงนอน.....ในใจก็แทบจะคิดถึงจินตลอดทุกค่ำคืน.....มีความสุขที่หลับตาแล้วได้เห็นภาพเราสองคนแต่ก็ต้องซุกหน้ากับหมอนนุ่มกั้กกันเสียงสะอื้นทุกครั้ง....เพื่อไม่ให้น้ำตาแห่งความอ่อนแอของตัวเองมันไหลออกมา......ความสุขที่อยู่บนความเจ็บปวด.....ทรมานจังกับความรู้สึกนี้........ความรู้สึกของ ความรัก
"นี้ๆ....วันนี้นายสองคนน่ะ....ช่วยไปสัมภาษณ์นักธุรกิจไฟแรงหน่อยนะ" เสียงไว่วานจากหัวหน้าบรรณาธิการทักขึ้น.....คนที่เหม่อถึงกับสะดุ้งหน่อยๆ....แล้วหันไปพยักหน้ายิ้มบางๆเป็นเชิงรับรู้
"ตอนนี้เลยเหรอฮะ?" เสียงอุจี้ถามขึ้น....ขณะที่เจ้าตัวรีบจัดแจ้งเก็บข้าวของบนโต๊ะ
"ยังๆๆ.......ประมาณอีก2ช.มน่ะ...เดี้ยวเค้าจะมาที่ทำงานเรา....ยังไงตอนนี้ก็เตรียมคำถามไว้ก่อนแล้วกัน" บอสใหญ่พูดยิ้มๆเมื่อเห็นหน้านักศึกษาฝึกงานถามด้วยสีหน้าตื่นตะหนก
"เฮ้อออ~ ค่อยยังชั่วหน่อย....จู่ๆเล่นมาแบบจู่โจมแบบนี้...ผมเตรียมตัวไม่ทันนะฮะบอส" หน้าหวานของอุจี้.....ยิ้มอย่างโล่งอก....ผิดกับอีกคนที่ใบหน้าเหงาพยายามจดจ่ออยู่บนกระดาษ.....คิ้วขมวดเล็กน้อยกับการตั้งคำถาม....
"แล้วเค้าชื่ออะไรฮะ?" คาเมะที่เงียบมานานถามขึ้น
" อะ....อาคานิชิน่ะ...รู้สึกว่าจะเป็นนักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรงเลยล่ะ" บอสใหญ่ใช้มือลูบคาง....ในขณะที่บอก
"เอ๋~ นั้นมันญาติลูกพี่ลูกน้องผมนิ....อาคานิชิ ฮิโตชิ ใช่ม้า?~" อุจี้ถึงกับตาวาว....งานนี้ก็ไม่ยากแล้วสิ.....สัมภาษณ์กับคนรู้จักเนี่ย....รอยยิ้มกว้างๆปรากฎขึ้นอีกครั้ง
"แต่รู้สึกว่า....เค้าจะเปลี่ยนชื่อแล้วนะ....อาคานิชิ ฮิโตชิเนี้ย" บอสพูดขึ้น....เมื่อเค้าเคยได้อ่านข่าวข้อมูลของผู้ชายคนนี้"พวกนายก็ถามเค้าแล้วกันว่าชื่อใหม่อะไร....แหะๆ....ชั้นจำไม่ได้น่ะ....แต่หมอนี้น่าสนใจไม่เบาเลยนะ....เก่งทั้งงาน...แล้วก็เก่งเรื่องรักด้วย" บอสใหญ่ยังพูดขึ้นอีก......จนอุจี้ที่เป็นญาติอดที่จะทวนประโยคนั้นไม่ได้
"เก่งเรื่องรักเนี่ยน้า ~?....ไม่หรอก......ฮิโตชิน่ะ....เค้าขี้อายจะตาย...ผมเอาหัวเป็นประกันเลย" อุจี้รีบแก้ตัวให้
"เอาหน่า....นายก็สัมภาษณ์จากปากเจ้าตัวเองก็แล้วกัน.....ไงก็ฝากด้วยนะ.....เตรียมคำถามไว้ดีๆล่ะ" พูดสั่งลูกน้องแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป
"นี้ๆคาเมะ.....งานนี้ผมขอสัมภาษณ์ได้มั้ยอ่ะ?" อุจี้ยกมือไหว้....ขอร้องขึ้น......ทุกครั้งที่เค้าตามรุ่นพี่ไปทำงาน....ร่างสวยก็ได้แต่นั่งจดๆเขียนๆอย่างเดียว....จะถามรีมิตตัวเองก็มีแค่สองคำถามเท่านั้น.....เพราะตอนนี้เค้าเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน...ที่มาเรียนรู้วิธีการทำงานเท่านั้น
"อืม....ได้สิ" เงยหน้ามองหน้าอีกคน.....ยิ้มๆให้.....นึกเอ็นดูเด็กคนนี้เหมือนๆกับน้องชายตัวเอง........รอยยิ้มหวานยิ้มแป้นเหมือนเด็กของอุจี้ยิ้มอีกครั้ง......ดีใจที่รุ่นพี่เชื่อใจในงานของเค้าจนอดกอดรัดรุ่นพี่จนแน่นไม่ได้...
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เตรียมคำถามเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?" คาเมะถามความเรียบร้อยของรุ่นน้องอีกครั้ง......วันนี้เค้าจะเป็นเพียงแค่พี่เลี้ยงเท่านั้น.....ไม่มีคำถามอะไรทั้งสิ้นจากคาเมะ.....เพราะอยากให้รุ่นน้องแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที
"อ่ะ....อืม...เรียบร้อยทุกอย่างครับ" หันมายิ้มให้....แล้วปากแดงก็ท่องคำถามหงุบหงิบคนเดียว.....ถึงจะเป็นญาติลูกพี่ลูกน้อง....ก็ทำเอาอุจี้ประหม่าได้เหมือนกัน
[ R~R~R]
เสียงโทรศัพท์ของคนที่กำลังท่องดังขึ้น....มือเรียวกดรับโดยไม่ต้องดูชื่อคนที่โทรมา....เพราะเสียงเรียกเข้ามือถือน่ะ....ตั้งไว้เฉพาะคนนี้เท่านั้น
"ฮัลโหลมีอะไรรึป่าวเรียว?" เสียงใสกรอกไปยังโทรศัพท์เครื่องเล็ก....ในขณะตาหวานยังจดจ่อกับแผ่นกระดาษอยู่
"ป่าวหรอก.....เห็นคาเมะมันบอกว่าวันนี้นายได้สัมภาษณ์เป็นตัวจริง...เลยโทรมา" เสียงนุ่มๆของอีกฝ่ายพูดขึ้น.....โทรมาให้กำลังใจแฟน..
"อืมมมม~ ตื่นเต้นชะมัดเลยล่ะ" พูดยิ้มๆแล้วหันไปมองหน้ารุ่นพี่ที่นั่งยิ้มบางๆให้อยู่ข้างๆ
"เหรอ....ใจเย็นๆนะ"เรียวพูดขึ้น..... แค่ฟังเสียงโดยไม่ต้องเห็นหน้า....เท่านี้อุจี้ก็รู้สึกอบอุ่นใจแล้ว
"อะไร....เป็นห่วงผมเหรอ?"
"ป่าวหรอก....ไม่ได้ห่วงนายซักหน่อย....แต่ห่วงงานนายมากกว่า....กลัวล่ม" ปากเสียยังแก้ไม่หาย....พูดแหย่อีกคน.....
"ถ้าโทรมาแค่นี้....ไม่ต้องโทรหาผมเลยนะ" น้ำเสียงงอนๆ....เรียวได้ฟังก็ยิ้ม.....ได้ผลแฮะ....
"อะไร...หยอกแค่นี้ถึงกับงอนเลยรึไง?"
"ไม่ได้งอนซักหน่อย" อุจี้รีบตอบทันควัน.....ปากอมลมไว้.....คาเมะที่อยู่ข้างๆถึงกับยิ้ม.....งอนกันอีกแล้วรึไง
"อืม.... อืม....ไม่งอนก็ไม่งอน...ตั้งใจทำงานล่ะ....เสร็จแล้วไปทานข้าวด้วยกันนะ"
"อืม....ได้....ผมจะตั้งใจทำงาน.....อ๊ะเรียว...แค่นี้ก่อนนะ...จวนได้เวลาแล้ว....อืม......ฮะ.....แล้วเจอกัน" อุจี้กดปิดมือถือ.....รู้สึกโล่งใจเป็นปลิ้ดทิ้ง....ทั้งๆทีก่อนหน้านี้ยังรู้สึกกังวลไม่หาย.....แค่ได้ฟังเสียงของคนรัก...ก็ทำให้เค้ารู้สึกดีขึ้นเยอะเลย....แบบนี้สินะ....ความรัก
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ทั้งคาเมะและอุจี้รีบเดินไปยังห้องรับรองแขก.....ใกล้เวลาสัมภาษณ์แล้ว.....คาเมะรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก.....
"มากันแล้วเหรอ?....อาคานิชิเค้ามาถึงแล้วนะ.....ไงก็ฝากด้วยแล้วกัน" บอสใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าห้องก่อนแล้วตบไหล่เด็กทั้งสองเบาๆ....แล้วยิ้มให้.....บานประตูห้องถูกเปิดขึ้น.....แล้วคนทั้งสองก็เดินเข้าไป....พร้อมกับช่างภาพ.....
ชายหนุ่มใบหน้าสุขุมในสูทชุดสีดำนั่งไขว้ห้าง......วางแก้วกาแฟเนื้อดีลงบนโต๊ะรับแขก.....แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง.....ใบหน้ายิ้มรับทักทายผู้มาใหม่
"สวัสดีครับ" โค้งตัวทักทายอย่างสุภาพ.....จนคนที่มาใหม่ต้องโค้งตามๆกัน......เมื่อคาเมะเงยหน้าขึ้นมาถึงกับตะลึง......
เมื่อเค้าได้เห็นเต็มๆตา........"จิน" ไม่ผิดแน่.......ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้าตอนนี้ไม่ผิดแน่.... ชายแปลกหน้าที่เค้าได้เจอกันเมื่อคืนนั้น.....
ไม่น่าเชื่อ.....ว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง.......รู้สึกจังหวะการเต้นของหัวใจจะเร็วขึ้น....รอยยิ้มบางๆปรากฎให้เห็น....สายตาของความคิดถึงที่มองร่างสูงนั้นไม่ได้ปิดบังแม้แต่นิด
"โห้....อะไรกัน....ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากมายก็ได้ฮิโตชิ" อุจี้พูดทักทายลูกพี่ลูกน้องอย่างเป็นกันเอง....แล้วเดินไปนั่งที่โซฟานุ่ม.....ตระเตรียมกระดาษ ปากกาในการจด......ช่างภาพจัดแจงขาตั้งและกล้องเพื่อทำงาน.....มีเพียงคาเมะคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงยืนจ้องจินอยู่อย่างไม่ว่างตา
"อะเอ่ออ....คุณ" จินทักขึ้น....แล้วอุจี้ก็พูดขึ้นมาซะก่อน
"เออใช่.....ผมลืมแนะนำไป.....นี้คาเมนาชิ คาซึยะ รุ่นพี่ผม...วันนี้เค้าจะเป็นพี่เลี้ยงผม....ส่วนคนนั้นน่ะ คุณยามาดะ....ตากล้องของเรา" อุจี้แนะนำชื่อให้อย่างคล่องแคล่ว
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ....คาเมนาชิ" มือขาวยืนมาข้างหน้าเป็นการทักทาย......คาเมะมองใบหน้าคมนั้นนิ่ง..รอยยิ้มจางหาย...ความรู้สึกเจ็บแปล๊บในใจเข้ามาแทนที่......เค้าจำเราไม่ได้....หรือว่าเค้าไม่อยากจำ......ท่าทีของชายคนนี้....เหมือนไม่รู้จักเค้ามาก่อนเลย........จินมองใบหน้าเรียวสวย....คิ้วถึงกับขมวดเล็กน้อย.....แปลกใจกับท่าท่างของคาเมะ.....ไม่มีรอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าใส.....มีเพียงแววตานิ่งๆ.....ที่เค้ามองแล้วรู้สึกถึงความเจ็บปวด
"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นเดียวกันครับ" มือนุ่มยืนไปจับตอบ......รู้สึกเย็นวาบไปถึงจิตใจ.....จำไม่ได้......เค้าจำเราไม่ได้......เจ็บจัง.....อยู่ๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมา......นึกถึงคำพูดที่เคยให้สัญญาของอีกคน....."ผมจริงจังนะ" แล้วนี้มันอะไร.....ความจริงจังของนายมันอยู่ตรงไหนกันจิน
นายทำให้ชั้นรู้สึกรัก.....แล้วก็ทำลายมันลงไป....โดยการแสร้งไม่รู้จักกัน....แบบนี้มันเจ็บนะ....เจ็บอย่างทรมาร....เหมือนลมหายใจจะหมดไปช้าๆ.....เพราะความสุขที่จะมีชีวิตอยู่กับการรอคอยมันจบไปแล้ว.......กับชายแปลกหน้าคนนั้นที่ชื่อจิน
"ขอโทษนะฮะ.....อาคานิชิไม่มีเวลาว่างมากนัก....ยังไงก็ช่วยรีบสัมภาษณ์ด้วย" เสียงนึงที่ดังมาจากด้านหลังของคนทั้งสองพูดขึ้น......ฃชายรูปร่างสูง....หน้าตาหวานในมือกำลังถือปาล์มรุ่นใหม่พูดขัดขึ้น.......
"อืมมม.....เสียมรรยาทหมด...จุนโนะ" จินเดินกลับไปที่โซฟานุ่ม....พร้อมฉุดมือคนเจ้าระเบียบให้นั่งเบาะนุ่มๆตาม......จุนโนะได้แต่
อายหน้าแดง....แล้วดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว.......
"อะไรกัน....อย่ามาเล่นอะไรแบบนี้จะได้มั้ย?....จริงๆเลยนะ...ฮิโตชิกับจุนโนะเนี่ย...แยกๆกันอยู่บ้างก็ได้นะ...." อุจี้บ่นๆขึ้น....แล้วกดเครื่องอัดเสียง..............คาเมะได้แต่นิ่งเงียบ...แล้วทิ้งตัวลงมานั่งข้างๆอุจี้..มือที่ว่างอยู่กับตัก.....กำลังกำอย่างแน่นจนเล็บจิกเข้าไปเนื้ออ่อน..โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น........เจ็บ....แต่มันไม่ได้ครึ่งของความเจ็บที่อยู่บนอกด้านซ้ายของเค้าตอนนี้หรอก......
"จริงจัง" พูดมาได้ยังไง?.....โกหกกันทั้งนั้น...ทั้งๆที่มีคนรักอยู่แล้ว.....แล้วจะมาทำดีกับเค้าทำไม?...........ความอบอุ่น....ความอ่อนโยนของสัมผัสในอ้อมกอดนั้น.......มันก็เป็นการหลอกหลวงเท่านั้นใช่มั้ย?.....ลืมมันซะเถอะคาซึยะ......ลืมมันให้หมด......อย่าได้ไปรักเลย.....กับผู้ชายที่เห็นความรู้สึกของคนอื่นเป็นเพียงแค่ของเล่น.....
:: To Be Con. ::
